Sunday, November 13, 2011

အေလာင္းေတာ္ ကႆပ

ကိုယ္တုိင္သြားခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး .. ဒါေပမယ့္ အိမ္က လူၾကီးေတြ သြားေတာ့ ပို႕ေပးခဲ့တဲ့ ပံုေလးေတြနဲ႕ မ်က္ႏွာလုပ္တာပါ .. :D

ခရီးထြက္တာကို အရမ္းၾကိဳက္တဲ့ က်မအေနနဲ႕ ပံုေတြသာၾကည့္ျပီး သေရယိုရတာ အားမရလို႕ ကိုယ္နဲ႕ ဘ၀တူေတြကိုပါ သေရယိုေစလုိက္တာပါ .. စာေရးဖို႕ ၾကိဳးစားေပမယ့္ ပို႕စ္ေတြ လက္စမသတ္ပဲ အာရံုေတြ မ်ားျပီး ပ်က္ကြက္ေနတာကို အနည္းငယ္မ်ား ကာဗာျဖစ္မလားလို႕ပါ .. :D ပံုေတြ ၾကည့္လုိက္ပါဦးေနာ္ .. မိုးခါးေတာ့ မေရာက္ဘူးေသးဘူး .. ခရီးထြက္ခ်င္တယ္ ...... (အက်ယ္ၾကီး ေအာ္ပါတယ္ .. :P)






























အေလာင္းေတာ္ ကႆပကို ေဖၾကီးေမၾကီးတို႕ က်န္ခဲ့တဲ့ ဧပရယ္လ သၾကၤန္တုန္းက သြားခဲ့တာပါ .. ၃သိန္းေလာက္ ကုန္တယ္သိရပါတယ္ .. အေပၚက ပံုေတြကေတာ့ ခရီးတေလွ်ာက္က ပံုေတြပါ .. လူၾကီးေတြ ေျပာအရ ေမျမိဳ႕ကိုလည္း ေရာက္တယ္တဲ့ .. ဆင္ေတြ စီးရတဲ့ ေတာလမ္းခရီးမွာ ဆင္စီးခဲ့လား ေမးေတာ့ ဆင္စီးခ်င္ရင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေစာင့္ရမွာမို႕ မစီးခဲ့ဘူးေျပာပါတယ္ .. (ဆင္လည္းစီးခ်င္တယ္ .. ငယ္ငယ္တုန္းက တိရစာၦန္ရံုမွာ ၁ခါပဲ စီးဖူးတယ္ ..)

မိုးခါးတို႕က ခရီးဆိုရင္ ဖုန္ပဲ ထူထူ ေတာပဲ ထူထူ ဘယ္ကိုျဖစ္ျဖစ္ ခရီးတိုတို ရွည္ရွည္ သြားခ်င္ေနတာပါပဲ .. ခုလည္းပဲ ျမန္မာႏုိင္ငံက ေဒသေတြကို သတိရရင္း ဆားလည္း ခ်က္ရင္း .. ရင္းး .. ရင္းး .. း))

စိတ္ခ်မ္းေျမ့ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစရွင္ ..

Friday, October 14, 2011

စိတ္ဒဏ္ရာ

"သားၾကီးေရ .. သားၾကီး .. မီေရ သားၾကီး ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲကြာ .. ေခၚလုိက္ပါဦး .. ကိုယ္သြားရမယ့္ အခ်ိန္ နီးေနျပီ .."

"ကို႕သားၾကီး ခုနကေတာ့ ျခံထဲေတြ႕တာပဲ .. ခဏေလး မီသြားၾကည့္လုိက္ဦးမယ္ .."

"ဝါးးးးး .."

"အမေလး သားေရ လန္႕သြားတာပဲ .. ဘယ္ေတြသြားေနတာတုန္း .."

"သား ေက်ာင္း၀န္းထဲက ဇီဇ၀ါပန္း သြားခူးေနတာ ေမေမ .. ေဖေဖ့ဖို႕ .. ေရာ့ ေဖေဖ .. ျပန္လာရင္ သားဖို႕ မုန္႕နဲ႕ အရုပ္ ၀ယ္ခဲ့ေနာ္ .."

"ဟား .. ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ .. ငါ့သားက ဘာအရုပ္ လိုခ်င္တုန္း .."

"ေလယာဥ္ပ်ံ .. ေဖေဖ ခုေမာင္းမယ့္ ေလယာဥ္ၾကီး သားလိုခ်င္တာ .."

"အမေလး အေဖတူသား .. ဟြန္း .." ေမေမက ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႕ သားအဖႏွစ္ေယာက္ကို မ်က္ေစာင္းထိုးတယ္ ..

"ဒါမွ ငါ့သားကြ .. သား ေဖေဖ့လို ေလယာဥ္ပ်ံၾကီး ေမာင္းခ်င္ရင္ စာကို ၾကိဳးစားရမယ္ေနာ္ .. ေမေမ့ကိုလည္း ဂရုစိုက္ .. ညီေလးကိုလည္း ကူထိန္းေပးေနာ္ .."

"ဟုတ္ .."

"လိမၼာလုိက္တဲ့ ငါ့သားၾကီး .. ေဖေဖၾကီးကို ေမႊးေမႊးေပးပါဦး .."

က်ေနာ္ စိတ္လိုလက္ရ ေမႊးေမႊးေပးလုိက္ေတာ့ ေဖေဖ့မ်က္ႏွာ ျပံဳးလို႕ .. ေမေမ့ကလည္း ေပ်ာ္လို႕ .. က်ေနာ့္ညီေလးကေတာ့ ပုခက္ထဲမွာ အိပ္ေမာက်ေနေလရဲ႕ ..

"ကဲ .. ကိုသြားေတာ့မယ္ .. အစစ ဂရုစိုက္ေနာ္ မီ .."

"ဟုတ္ကဲ့ပါ ကို .. စိတ္ခ်ပါ .."

အဲဒီအခ်ိန္ ေမေမ့မ်က္ႏွာမွာ စိုးရိမ္စိတ္တခ်ိဳ႕ ယွက္သန္းေနတာ က်ေနာ္ ဂရုျပဳမိပါတယ္ .. က်ေနာ္လည္း ေဖေဖ့ကို စိတ္ပူတယ္ေလ .. သားလည္း ေဖေဖနဲ႕ လိုက္ခ်င္တယ္လို႕ ေျပာခ်င္တယ္ .. ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္လိုက္ခြင့္ မရွိမွန္းလည္း သိေနပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ေဖေဖေမာင္းတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံၾကီး က်ေနာ္ အရမ္းစီးခ်င္တယ္ ..

----------

က်ေနာ္ အခု ေကာင္းကင္ေပၚက တိမ္ေတြကို အနီးကပ္ျမင္ေနရတယ္ .. ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေဖေဖရယ္ ေမေမရယ္ က်ေနာ္ရယ္ .. ေဖေဖ့ေလယာဥ္ၾကီးက တိမ္ေတြကို ၀င္တိုက္လိုက္ .. တိမ္ေတြက ေလယာဥ္ကို ၀င္တုိက္လိုက္နဲ႕ .. တိမ္ေတြကို အနီးကပ္ျမင္ရတာ အရမ္းစိတ္လႈပ္ရွားဖို႕ ေကာင္းတယ္ .. ေလယာဥ္ပ်ံေပၚကေန ဟိုးေျမျပင္ကို လွမ္းၾကည့္ရင္ အားလံုးက ပိစိေကြးေလးေတြ .. က်ေနာ္ အရမ္းေပ်ာ္ေနတယ္ .. ေဖေဖရယ္ ေမေမရယ္ က်ေနာ္ရယ္ ..

ရုတ္တရက္ ေဖေဖ က်ေနာ့္ကုိ ၾကည့္တယ္ .. ျပီးေတာ့ ေဖေဖ့မ်က္လံုးေတြမွာ မ်က္ရည္ေတြလား .. က်ေနာ့္ေခါင္းကို တခ်က္ သပ္တယ္ .. ျပီးေတာ့ ..

"သား ေမေမ့ကို ဂရုစိုက္ေနာ္ ေမေမ့စကားနားေထာင္ျပီး ညီေလးကိုလည္း ကူထိန္းေပးေနာ္ .. ေဖေဖစိတ္ခ်မယ္ေနာ္သား .. စာကိုလည္း ၾကိဳးစား .."

"ဟုတ္ ေဖေဖ .."

ျပီးေတာ့ ေဖေဖ ခလုတ္တခုႏွိပ္လိုက္တယ္ .. ခလုတ္ႏွိပ္လုိက္တာနဲ႕ က်ေနာ္တို႕ စီးေနတဲ့ ေလယာဥ္ၾကီး ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားတယ္ ..

"ေဖေဖ .. ေဖေဖ .. သားတို႕ကို မခြဲသြားပါနဲ႕ .. ေဖေဖ .. ေဖေဖ ......."

ေဖေဖ က်ေနာ့္ကို ၾကည့္ေနတယ္ .. မ်က္၀န္းမွာ မ်က္ရည္ေတြလား .. ႏႈတ္ခမ္းေတြက  တခုခုေျပာခ်င္ေနတာလား ..

"ေဖေဖ သားကို ျပန္လာေခၚပါ .. ေဖေဖ ......... ေဖေဖ ........."

၀ုန္း ............

"ေဖေဖ .. ေဖေဖ .. ေဖေဖ ......"

က်ေနာ့မ်က္စိေရွ႕မွာ ေဖေဖရွိေနတဲ့ ေလယာဥ္က တစစီ ေပါက္ကြဲထြက္သြားတယ္ .. က်ေနာ္ ေဖေဖ့ကို တစာစာေအာ္ေခၚရင္း မ်က္ရည္ေတြ ထိန္းမႏုိင္သိမ္းမရ က်လာတယ္ .. က်ေနာ္ အသက္ရႈက်ပ္လာတယ္ .. က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ကို တေယာက္ေယာက္ဖိထားတယ္ ..

"အား ......"

တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ ရင္နဲ႕ က်ေနာ့္တကုိယ္လံုး ေခၽြးေတြ ရြဲနစ္ျပီး ႏိုးထလာခဲ့တယ္ ....

ေဖေဖ့ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးမွာစကားကို နားမွာၾကားေနရင္း .. မ်က္ရည္ေတြ သြင္သြင္က်ရင္း က်ေနာ့္ႏႈတ္ခမ္းက စကားလံုးတခု ထြက္က်လာခဲ့တယ္ .. "ေဖေဖ .."

ခုလိုေမာဟိုက္ျပီး ႏိုးထလာတဲ့ မနက္ခင္းေပါင္းမ်ားစြာကို က်ေနာ္ အလြန္မုန္းတီးလွပါတယ္ .. ေဖေဖဆံုးပါးျပီးေနာက္ပိုင္း က်ေနာ့အခု အသက္ ၂၀အထိ ခုလို ဆိုး၀ါးလွတဲ့ အိပ္မက္ဆိုးေပါင္းမ်ားစြာကို ပိုင္ဆုိင္ခဲ့တယ္ .. ေနာက္ဆံုးမွာ ေဖေဖက တနည္းနည္းနဲ႕ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့တယ္ .. ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ္တို႕ပဲ က်န္ခဲ့တယ္ ေဖေဖ ..

ခုတင္ေဘး ခံုေပၚက က်ေနာ့ဒိုင္ယာယီေလးကို ဆြဲယူလုိက္တယ္ .. ျပီးေတာ့ က်ေနာ္ စာေၾကာင္းေတြ ခ်ေရးလုိက္တယ္ ..

ေဖေဖ

ေဖေဖခု ဟိုး ေကာင္းကင္ေပၚမွာလားဟင္ .. သားတို႕ကို ေမ့ေနျပီေပါ့ေနာ္ .. ဒါမွမဟုတ္ ေဖေဖသားတို႕ကို သတိရေနတုန္းလား .. ျပီးေတာ့ ေဖေဖတေယာက္တည္းဆို ပ်င္းေနမွာပဲေနာ္ .. ေဖေဖ့ကို သနားလုိက္တာ .. ေဖေဖ တေယာက္တည္းဆိုလည္း မေၾကာက္နဲ႕ေနာ္ .. သား ခု ေဆးေဖာ္ေနတယ္ .. အဲဒီေဆးေအာင္ရင္ သား ေဖေဖဆီ လာေတြ႕မယ္ .. အဲဒီအခါက် သားကို ေဖေဖေမာင္းတဲ့ေလယာဥ္ၾကီး ေပးစီးပါေနာ္ ..

ေဖေဖ့ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ .. အရမ္းလည္း သတိရတယ္ .. ေဖေဖေနေကာင္းပါေစ ..

ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ကို ပိတ္လုိက္ျပီး ေနရာတက် ျပန္ထားလုိက္တယ္ .. ျပီးေတာ့ ကုတင္ေအာက္မွာ ဖြက္ထားတဲ့ ဂမၻီယစာအုပ္တအုပ္ကို ယူျပီး ဖတ္လက္စ စာကို ဆက္ဖတ္ေနလုိက္တယ္ .. ျပီးေတာ့ က်ေနာ့မွတ္စုစာအုပ္တအုပ္ကို ယူျပီး ေဆးနည္းေတြ လိုက္မွတ္လုိက္တယ္ .. က်ေနာ့္ စာအုပ္ထဲမွာ ေဆးနည္း ပုတီးစိပ္နည္း ဖိုထိုးနည္း အစံုပဲ ရွိတယ္ .. က်ေနာ္ရဲ႕ ေဆးေအာင္ရင္ က်ေနာ့ ေဖေဖကို ခဏျဖစ္ျဖစ္ ေတြ႕ရမယ္ .. အေတြးထဲမွာတင္ က်ေနာ္ တက္ၾကြလာတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ေဆးေဖာ္ဖို႕က ပစၥည္းေတြလည္း အမ်ားၾကီးလိုေသးတယ္ .. ေမေမမသိေအာင္လည္း လုပ္ရေသးတယ္ ..

ေမေမ .. ေမေမနဲ႕ မေတြ႕တာေတာင္ ၾကာေနခဲ့ျပီ .. ေမေမ အဆင္မွေျပရဲ႕လား .. ေမေမ့ကို သတိရတာနဲ႕ ေမေမ့ေဘးက အရက္သမားလူၾကီးကိုပါ ျမင္ေယာင္လာခဲ့တယ္ .. ဒီလူၾကီး ေေမေမ့ကို ႏွိပ္စက္ေနေသးလား .. ေမေမ့ကိုလည္း သနားလုိက္တာ .. ေမေမ့ဆီ သား အျမန္ျပန္လာမွာပါ .. ဒီကလူေတြ မသိေအာင္ သားထြက္လာခဲ့မယ္ .. သား ဒီက လြတ္တာနဲ႕ ေမေမ့ကို လာေခၚမယ္ .. ျပီးရင္ ေဖေဖရွိတဲ့ေနရာကို သားရယ္ ေမေမရယ္ ညီေလးရယ္ လုိက္သြားမယ္ .. ေမေမ စိတ္မပူနဲ႕ေနာ္ ..

က်ေနာ့ ပစၥည္းေတြကို အနားမွာရွိတဲ့ အိတ္တခုတည္း စုျပံဳထည့္လုိက္တယ္ .. တံခါးေပါက္ကို သြားေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ အေစာင့္ေတြ ဟိုဘက္ဒီဘက္ေလွ်ာက္ေနတယ္ ..

ကလင္ .. ကလင္ ..

ဘဲလ္သံနဲ႕ အတူ က်ေနာ့ အခန္းတံခါးပြင့္သြားတယ္ .. ၾကည့္လုိက္ေတာ့ လက္ထဲမွာ ဗန္းကို ကိုင္ရင္း လူတေယာက္၀င္လာတယ္ .. ျပီးေတာ့ အသံခ်ိဳခ်ိဳနဲ႕ ..

"သားေရ .. ေဆးေသာက္ခ်ိန္ေရာက္ျပီ .. အိုး သားက လက္ထဲမွာ အိတ္ၾကီးနဲ႕ ဘယ္သြားမလို႕လဲ .. အန္တီကို ေျပာေလ .. အန္တီလည္း လုိက္ခ်င္တာေပါ့ .."

က်ေနာ္ မသကၤာစြာနဲ႕ ၾကည့္ရင္း ..

"အန္တီက တကယ္လုိက္ခ်င္လို႕လား .. သားက ေဖေဖေမာင္းတဲ့ ေလယာဥ္ၾကီး သြားစီးမွာ .. ေမေမနဲ႕ ညီေလးကိုလည္း သြားေခၚရဦးမယ္ .. အန္တီလိုက္ခ်င္ရင္ ေမေမ့ကို အရင္ေမးေပးမယ္ .. ေမေမက လိုက္ဆို အန္တီလိုက္ခဲ့ေလ .."

"တကယ္ေနာ္ သား .. ဒါဆို သားက ခရီးထြက္မွာေပါ့ .. ခရီးထြက္မယ္ဆို သားအားရွိဖို႕ လိုတယ္သားရဲ႕ .. ဗိုက္မဆာဘူးလား .. ဒီမွာ အန္တီ ထမင္းနဲ႕ဟင္း ယူလာတယ္ .. ျပီးရင္ အားရွိေအာင္ ဒီေဆးေလးေသာက္ .. သား အားရွိျပီဆို အန္တီတို႕ တူတူ သြားမယ္ .. ဟုတ္ျပီလား .."

"ဟုတ္ .."

က်ေနာ္ ေပ်ာ္သြားတယ္ .. ထမင္းနဲ႕ဟင္းကို အားရပါးရစားျပီး ေဆးေတြလည္း က်ေနာ္ ေသာက္လုိက္တယ္ .. အန္တီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အန္တီမ်က္၀န္းေတြက ေမေမ့လိုပဲ ၾကင္နာမႈေတြနဲ႕ ျပည့္ေနတယ္ ..

"စားေကာင္းလား သား .. စားျပီးရင္ ခဏအိပ္လုိက္ဦးေနာ္ .. ေနာက္ နဲနဲၾကာရင္ အန္တီ ထပ္လာခဲ့မယ္ .. ဟုတ္လား .."

"ဟုတ္ .."

က်ေနာ္ ေျပာရင္း အိပ္ရာေပၚလွဲလုိက္တယ္ .. လွဲေနရင္းပဲ က်ေနာ္ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္ .. အန္တီက ပစၥည္းေတြသိမ္းျပီး ထြက္သြားတဲ့ ေျခသံကို မပီမျပင္ ၾကားေနရတယ္ .. ျပီးေတာ့ တံခါးပိတ္သံ တိုးတိုး ..

----------

က်မ တာ၀န္က်ေနတဲ့ စိတ္ေရာဂါကု ေဆးရံုမွာ သနားစရာ ေကာင္းတဲ့ ကေလးတေယာက္ရွိေနတယ္ .. သူသိပ္ေလးစား ခ်င္ခင္ရတဲ့ ဖခင္ဟာ တိုက္ေလယာဥ္ေမာင္းတဲ့ ဗိုလ္ၾကီးတေယာက္ျဖစ္တယ္ .. သူမူလတန္းအရြယ္မွာပဲ သူ႕ရဲ႕ ဖခင္ဟာ ဒဏ္ရာရ ရဲေဘာ္ေတြကို သြားကယ္ဖို႕ ေလယာဥ္နဲ႕ ထြက္လာရင္း တဖက္က ရန္သူေတြရဲ႕ ပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္ က်ဆံုးသြားခဲ့တယ္ .. ကေလးဟာ အဲဒီအခ်ိန္တည္းက ဖခင္ျပန္အလာကို ေမွ်ာ္လင့္ရင္း ေစာင့္စားေနခဲ့တယ္ .. အိမ္ေထာင္ေရး ကံမေကာင္းတဲ့ မုဆိုးမ မိခင္ရဲ႕ ေနာက္အိမ္ေထာင္ကလည္း အဆင္မေျပျဖစ္ခဲ့တယ္ .. စိတ္ဒဏ္ရာေတြနဲ႕ ကေလးဟာ တျဖည္းျဖည္းၾကီးျပင္းလာရင္း တကၠသိုလ္ ၀င္တန္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္ .. သူအျဖစ္ခ်င္ဆံုးကေတာ့ စစ္ဗိုလ္ၾကီးတေယာက္အျဖစ္ပဲ .. ကံ၀ဋ္ေၾကြးေၾကာင့္ ကံမေကာင္းခဲ့သူကေလးဟာ ဗိုလ္၀င္ခြင့္မွာလည္း က်ဆံုးခဲ့တယ္ .. သူ႕ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အိပ္မက္ေတြ အားလံုးျပိဳပ်က္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ..

သူေလးရဲ႕ စိတ္ေတြ အျမန္ဆံုး ပံုမွန္ျဖစ္လာဖို႕ က်မတို႕ ၾကိဳးစားေနခဲ့တယ္ .. ကေလးရယ္ .. အျမန္ဆံုး ျငိမ္းခ်မ္းမႈ ေတြ႕ပါေစကြယ္ ..

Friday, October 7, 2011

ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ (၇)

တရက္ .. က်မတို႕ ကုမၸဏီကေန NTU က Fair တခုမွာ ဝင္ေရာက္ျပသဖို႕ ျဖစ္လာပါတယ္ .. အဲဒီပြဲလုပ္မယ့္ရက္ မတုိင္ခင္မွာ ကိုယ့္ရဲ႕ ေနရာထုိင္ခင္းကို ျပင္ဆင္ဖို႕ တျခားလူေတြနဲ႕ အတူ NTU ေက်ာင္းကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္ .. ရံုးမွာ အခ်ိန္ပိုင္း လာလာလုပ္တဲ့ ေကာင္ေလးက အခု NTU မွာ ေက်ာင္းဆက္တက္ေနပါတယ္ .. သူကလဲ Fair ပြဲအတြက္ လာကူရင္း အျပန္မွာ သူေနတဲ့အေဆာင္ကို သူေဌးရဲ႕ ညီက လိုက္ၾကည့္မယ္ျဖစ္တာနဲ႕ ကိုယ္လဲ ကန္႕လန္႕ ကန္႕လန္႕ ပါသြားတယ္ ဆိုပါေတာ့ ..

အစကေတာ့ အေပၚထိလုိက္တက္ၾကည့္မယ္ စိတ္မကူးပါဘူး .. ေယာက်ၤားေလးေဆာင္လဲ ျဖစ္ေနတာကိုး .. ဒါေပမယ့္ မိန္းကေလးတက္လို႕ရတယ္ ဘာညာေျပာတာနဲ႕ ကားထဲ ထုိင္ေစာင့္ရမယ့္ အတူတူ မထူးပါဘူးဆိုျပီး ပါသြားျပန္ပါတယ္ .. မသြားခင္မွာ ရံုးကလူေတြကလည္း ညႊန္းတာကိုး .. အဲ့ေကာင္ေလးေနတဲ့အခန္းက ကြန္ဒိုလိုပဲ ဘာညာဆိုေတာ့ စလံုးက အေဆာင္ခန္းေတြ ဘယ္လိုေနတယ္ဆိုတာ စပ္စုခ်င္စိတ္ကလည္း ေပါက္လာတယ္ေလ ..

ေက်ာင္းသား/သူေတြအတြက္ ေသေသခ်ာခ်ာ စနစ္တက် သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရွိလွပါတယ္ .. ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ အေဆာင္ေတြက ကပ္ရပ္ပါ .. ခြဲထားျခားထားတာေတြလည္း မရွိပါဘူး .. ကိုယ္ကေတာ့ ထင္တာေပါ့ .. ေယာက်ၤားေလးေဆာင္ဆို မိန္းကေလး ၀င္လို႕ မရေလာက္ဘူးလို႕ .. ဒါေပမယ့္ ရတယ္လို႕ ေျပာပါတယ္ ..

အေဆာင္ရွိရာ အခန္းကို သြားခ်င္ရင္ ကိုယ္ပိုင္ကဒ္ေလးနဲ႕ ျဖတ္ျပီး ၀င္ရပါတယ္ .. အေဆာင္က ၂ေယာက္ တခန္းပါ .. ေတာ္ေတာ္ေလးက်ယ္၀န္းပါတယ္ .. အိပ္ရာ ၂ခုၾကားထဲမွာ အကာထားထားျပီး စာၾကည့္စားပြဲ ဗီဒို စတာေတြနဲ႕ ၂ေယာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနႏုိင္ပါတယ္ .. ေယာက်ၤားေလးအခန္းဆိုေတာ့ ဓါတ္ပံုရိုက္ မွတ္တမ္း မတင္ခဲ့ေတာ့ပါဘူး .. :D အခန္း ၀င္၀င္ခ်င္း အျပင္မွာ ဖိနပ္ထားဖို႕ စင္က နံရံကပ္ျပီး ရိုက္ထားျပီးသားပါ .. အဲကြန္းလဲ ပါျပီးသားပါ .. ဒါေၾကာင့္ ကြန္ဒိုလို႕ ေျပာတာထင္ပါရဲ႕ .. ;) အခန္းခက ၃၀၀ အျပီးအစီးလို႕ ေျပာပါတယ္ .. ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ေစတနာေပါ့ေလ .. :D

 ေက်ာင္းသား ေတြအတြက္ တီဗီထားထားတဲ့ အခန္းက်ယ္၊ စားစရာေသာက္စရာ လုပ္စားႏုိင္ဖို႕ မီးဖိုခန္း၊ အေဆာင္ရဲ႕ အနီးမွာေတာ့ Food Court ရွိပါတယ္ .. အေဆာင္က ၆ထပ္ေဆာင္ပါ ..

 နားေနေဆာင္
  ေယာက်ၤားေလးေဆာင္ မိန္းကေလးေဆာင္ ကူးတဲ့ တံတား
မီးဖိုေခ်ာင္
ေက်ာင္းသား/သူမ်ား ေနထိုင္ရာ အေဆာင္
ေက်ာင္းသား/သူမ်ား ေနထိုင္ရာ အေဆာင္(တဖက္ျခမ္း)
 အေဆာင္မ်က္ႏွာစာ
အေဆာင္အနီးမွ Food Court 

အဲဒီအေဆာင္နဲ႕ ေက်ာင္းကို ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ က်မစိတ္ထဲ ျဖစ္မိတာက ငါတို႕ ႏုိင္ငံက ေက်ာင္းေတြ အေဆာင္ေတြသာ အဲလို သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းနဲ႕ စနစ္တက်ရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပါပဲ ေပါ့ .. ျဖစ္လာမွာေပါ့ေလ တခ်ိန္ခ်ိန္ေပါ့ .. း)

ေခတ္မွီဖြင့္ျဖိဳးတိုးတက္တဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္သစ္ကို ခ်ီတက္ေနျပီပဲ .. ;)

Friday, September 30, 2011

အိပ္မက္ေတာင္းသူ

မနက္ခင္းအတြက္ ကဗ်ာ လွလွ တပုဒ္ ေရးခ်င္တယ္ ..

မနက္ဦးမွာ ရာသီဥတု ၾကည္ၾကည္လင္လင္နဲ႕ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္း ေကာင္းကင္ျပာျပာ က်မတို႕ အိမ္ေခါင္မိုးေလးေတြက ပန္းေရာင္ ထေနမယ္ .. သစ္လြင္ေတာက္ပလို႕ စိမ္းစိုလန္းဆန္းလို႕ .. ျပဴတင္းတံခါးဖြင့္တာနဲ႕ ေျမနံ႕သင္းသင္း မိုးနံ႕ေရာရင္းရတယ္ .. မိုးရနံ႕နဲ႕ ႏိုးထတဲ့မနက္ စိတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ လတ္ဆတ္လုိက္မလဲ .. ေဘးအိမ္ေတြက ျမက္ရိတ္သံေတြ ကေလးေတြ စီစီညံႏိႈးေနသံေတြ ဒါေတြဟာလည္း မနက္ခင္းရဲ႕ သေကၤတ ..

မနက္အလင္းေနေရာင္ျခည္ကို ေတးသံသာသာနဲ႕ ငွက္ေလးေတြက ၾကိဳတယ္ .. သူတို႕လည္း အခ်င္းခ်င္း မႏိုးေသးတဲ့သူေတြကို ႏိႈးေနတာ ေနမယ္ .. ဒါမွမဟုတ္ သီခ်င္းေတြ သံျပိဳင္ဆိုေနသလားပဲ .. သူတို႕ေတြ ပ်ံသန္းလုိက္ ရပ္လိုက္ နားလုိက္ အစာေကၽြးမယ့္သူကို ေစာင့္လုိက္ စားလိုက္ .. ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းပဲ .. သစ္ပင္အုပ္အုပ္ၾကီးနဲ႕ ကမာၻေျမျပင္ၾကီးက ျပံဳးလို႕ သူတို႕ရဲ႕ ရင္ေသြးေတြကို အျမတ္တႏိုးၾကည့္ေနတယ္ .. ဒါေတြဟာ သာယာလွပျခင္းရဲ႕ သေကၤတ ..

အိမ္တုိင္း အိမ္တုိင္း မနက္စာေတြကို အလွ်ံအပယ္နဲ႕ ၀၀လင္လင္စား .. မိသားစုတခုလံုးဟာ ထမင္း၀ိုင္းမွာ စံုစံုညီညီေရာက္ေနၾကတယ္ .. ကေလးေတြရဲ႕ အသံစာစာနဲ႕ မုန္႕ေတာင္းသံ ဂ်ီက်သံ မိဘေတြရဲ႕ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုမႈ ျပြန္းတဲ့ ေမတၱာသံေတြနဲ႕ မနက္ခင္းဟာ အသက္၀င္ေနတယ္ .. မိဘေတြက သားသမီးကို ဆူလုိက္ ေငါက္လုိက္ ေခ်ာ့လုိက္ ေျခာက္လိုက္ အဖိုး အဖြားေတြကေတာ့ ျပံဳးလုိ႕ တစုစု တရံုးရံုး မနက္ခင္း ထမင္း၀ိုင္းေလး စည္ကားေနမယ္ ..

မနက္ခင္းတုိင္းမွာ တရားမွ်တမႈေတြ ၾကီးစိုးလို႕ ကိုယ္ခ်င္းစာမႈေတြ အုပ္မိုးလုိ႕ ေမတၱာေတြနဲ႕ ထံုလႊမ္းထားတယ္ .. ဘာမ်ား လိုအပ္ေသးလဲ .. ေမတၱာအျပည့္နဲ႕ အိမ္ေလးမွာ အခ်င္းခ်င္း ေမတၱာရွိၾကသူေတြ ေနထုိင္ၾကတယ္ .. အျပန္အလွန္ ေမတၱာထားလို႕ ေလာကၾကီးက လွပေနတယ္ .. တဦး အေပၚ တဦး ကူညီေဖးမမႈေတြ ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြနဲ႕ လူတိုင္းရင္ထဲ ျဗဟၼစိုရ္တရား ကိုယ္စီကိန္းလို႕ ..

က်မတို႕ တုိင္းျပည္မွာ စစ္ေတြ မရွိေတာ့ဘူး .. ႏုိင့္ထက္စီးနင္းမႈေတြ မရွိေတာ့ဘူး .. ဖိႏွိပ္အႏုိင္က်င့္မႈေတြ မရွိေတာ့ဘူး .. မတရားမႈေတြ မရွိေတာ့ဘူး ..

အဲဒီတုိင္းျပည္ေလး .. က်မရဲ႕ တုိင္းျပည္ေလး .. က်မရဲ႕ အိပ္မက္ တုိင္းျပည္ေလးထဲမွာ .. က်မရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တုိင္းျပည္ေလးထဲမွာ ..

ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဒီအိပ္မက္ကို က်မ မိုးလင္းခါနီးအခ်ိန္မွာ မက္ခ်င္ပါတယ္ .. က်မရဲ႕ အစြဲအလန္းတခုက အဲဒီအခ်ိန္မက္တဲ့ အိပ္မက္ဟာ အျပင္မွာ လက္ေတြ႕ မၾကာမတင္ ေရာက္လာလိမ့္မယ္ တဲ့ ..

မနက္ခင္းလွလွတခုကို ကဗ်ာအျဖစ္ ဖြဲ႕သီခ်င္ခဲ့တယ္ .. ဒါေပမယ့္ စိတ္ကူးက အိပ္မက္လွလွတခုအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္ .. 

Thursday, September 22, 2011

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျမစ္


က်မတို႕ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြမွာ ခ်စ္ခင္စရာေတြ ျမတ္ႏိုးစရာေတြ သိပ္ေပါတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း သိခဲ့တာ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး .. က်မရဲ႕ ရင္တြင္းမွာ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ကို ခ်စ္တဲ့စိတ္ ရွိေနေသးပါလားလို႕လည္း အတိအက် သိလုိက္ရတာ မၾကာေသးခင္ အခ်ိန္ကမွပါ .. ကိုယ္စီ အလုပ္တာ၀န္ေတြ လူမႈတာ၀န္ေတြၾကားမွာ လည္ပတ္ေနရင္းနဲ႕ ဘ၀ဆိုတာကို ပံုေသကားခ်ပ္ ျဖတ္သန္းခဲ့တာ ခုဆို ႏွစ္ အနည္းငယ္ ၾကာလာခဲ့ပါျပီ .. ပံုေသလည္ပတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာပဲ ကိုယ့္ေျမ ကိုယ့္ေရေပၚက အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဆံုးရံႈးမႈေတြ ျမင္ရ ၾကားရတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ သနားစိတ္နဲ႕ ႏိုင္သေလာက္ အကူအညီ နဲနဲပါးပါးေလာက္ပဲ ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္ .. ဒါဟာ လူလူခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ လို႕ ေျပာႏုိင္မယ္ ထင္ပါတယ္ .. အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြ ဒုကၡေရာက္တဲ့အခါ ပံုေတြကို ျမင္လိုက္ရတဲ့ အခါတုိင္းမွာ ဆက္မျမင္ရဲေတာ့ေလာက္ေအာင္ စိုးရိမ္ေၾကာက္လန္႕ ခဲ့ဘူးပါတယ္ .. ရင္ထဲမွာ နင့္ေနေအာင္ ခံစားခဲ့ရ ဘူးပါတယ္ .. ဥပမာအားျဖင့္ နာဂစ္ နဲ႕ ခုေနာက္ပိုင္း ေရၾကီးခ်ိန္ေတြမွာ ရိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြပါပဲ .. အဲဒီအခ်ိန္ထိ က်မက ကိုယ့္တုိင္းျပည္ကို ကိုယ့္ေျမ ကိုယ့္ေရကို ခ်စ္တတ္တဲ့စိတ္ရွိမွန္း မသိခဲ့ေသးပါဘူး ..

ဧရာ၀တီလို႕ စလုိက္တာနဲ႕ ေရာဂါကူးစက္ခံရသူလို႕ သတ္မွတ္ခ်င္ရင္ က်မဟာ ေရာဂါကူးစက္ခံရသူပါပဲ .. ဘာလို႕လဲ .. က်မတိုင္းျပည္ရဲ႕ တန္ဖိုးရွိတဲ့ ျမစ္တစင္းမို႕လို႕ပါ .. တျခားႏွေျမာတာေတြလည္း အမ်ား ၾကီးေပါ့ .. ႏွေျမာရတယ္ဆိုတည္းက တန္ဖိုးရွိေနလို႕ တန္ဖိုးသိေနလို႕ပါ .. ေတာင္ေတြ ကတံုးျဖစ္သြားတာ အထင္ကရ ဘုရားပုထိုးေတြ ဖ်က္ဆီးခံရတာ လယ္ေျမေတြ ပ်က္စီးတာက စလို႕ က်မတို႕ကို အုပ္မိုးထားတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီး မၾကည္လင္ေတာ့မွာေတြကိုပါ ေတြးျပီး ခုေနာက္ပိုင္း ပိုလို႕ ႏွေျမာတတ္ လာပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ က်မတို႕က ျမန္မာျပည္ကိုျပန္ခ်င္ေသးတဲ့လူေတြျဖစ္လို႕ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကိစၥေတြမွာ က်မ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ ႏွာေစးေနပါတယ္ .. ခုေတာ့ မီဒီယာေတြ လြတ္လပ္တာနဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္သူအေျပာင္းအလဲေတြေၾကာင့္ ေကာင္းတဲ့ဘက္ဦးတည္ေနျပီလို႕ ထင္မိျပီး အေျပာလဲ နဲနဲ ရဲလာတယ္ ဆိုပါေတာ့ေလ .. က်မဟာ ဧရာ၀တီကို ပ်က္စီးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို႕ ၾကံေနသူေတြ လက္ရွိ ျပဳလုပ္ေနသူေတြနဲ႕ ျပဳလုပ္ေနမႈေတြကို ကန္႕ကြက္ပါတယ္ .. ဒါ တိုင္းျပည္ရဲ႕ တန္ဖိုးရွိတဲ့ က်န္ရွိ ေနေသးေသာ အရာေတြအေပၚ တဖက္တလမ္းက ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္စိတ္တခုတည္းေၾကာင့္ပါပဲ ..

က်မတို႕ ၀ိုင္း၀န္းကန္႕ကြက္ၾကတယ္ဆိုေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ရွိျပီေပါ့ေနာ္ .. အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြက သဘာ၀တရားရဲ႕ အေမြအႏွစ္ျဖစ္လို႕ .. တန္ဖိုးရွိတဲ့ သမိုင္းမွတ္တမ္း ထည္၀ါ ၾကီးမားလို႕ .. ကခ်င္ျပည္နယ္က ျပည္နယ္သားေတြရဲ႕ ႏွလံုးသဲပြက္ေနရာျဖစ္လို႕ .. လွပတဲ့ အထင္ကရ ေနရာျဖစ္လို႕ .. ျမစ္ၾကီးကိုမွီခိုေနၾကတဲ့ လုပ္သားေတြရဲ႕ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းမႈကို ထိခုိက္မွာ မို႕လို႕ စသည္ စသည္ျဖင့္ေပါ့ .. လူမ်ားေတြ ဘယ္လိုေျပာျပီး ေျပာျပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တည္ရွိလာတဲ့ သမိုင္းမွတ္တုိင္ျဖစ္တဲ့ မရိုးႏုိင္တဲ့ ဧရာ၀တီ တမ္းခ်င္းကို က်မ ထပ္ေျပာပါလိမ့္ဦးမယ္ .. သယံဇာတ ေပါမ်ားလွပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမန္မာျပည္ၾကီးရဲ႕ ပိုင္ဆုိင္မႈေတြလည္း ကုန္လုကုန္ခင္ ျဖစ္ေနပါျပီ .. ေတာေတြျပဳန္း ေတာင္ေတြျပိဳ (ျဖိဳ) ခု ျမစ္ေခ်ာင္း အင္းအုိင္ေတြကအစ တိမ္ေကာလာေနျပီ .. ဒါဟာ ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္မႈေၾကာင့္ပါ .. ဥတုရာသီ ေတာကိုမွီ တဲ့ .. သစ္ေတာေတြမွာ ကပ္ထားတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ပါ .. ခုေတာ့ ဆုိင္းဘုတ္တင္ထားတဲ့ သစ္ပင္ပါ အခုတ္ခံရတဲ့ထဲ ပါျပီး ဆုိင္းဘုတ္ကပါ သျဂိဳလ္ျပီးသား ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနမွာ .. ေနာက္ ျမန္မာျပည္ တျပည္လံုး ေပ်ာက္သြားဖို႕ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္ .. အရာ၀တၱဳတုိင္းဟာ သက္တမ္း ရွိတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ အခ်ိန္မတုိင္ခင္ေတာ့ မဆံုးရံႈးေစသင့္ပါဘူး .. ထိန္းသိမ္းရမယ့္ တာ၀န္ အျပည့္အ၀ ရွိေနပါတယ္ ..

ငယ္ငယ္က သင္ပုန္းၾကီးဖတ္စာထဲမွာ သင္ရတယ္ .. လယ္သမားၾကီး ဦးသာေအာင္တို႕ .. ကိုဖိုးေမာင္ အလုပ္သမား စသည္ျဖင့္ .. ပံုထဲမွာလဲ လုပ္သားၾကီးေတြက မ်က္ႏွာေတြျပံဳးလို႕ တုိင္းျပည္အတြက္ တတပ္တအား တာ၀န္ေတြ ထမ္းေနၾကတယ္ .. မိဘေတြကလည္း သင္တယ္ .. ထမင္းစားလုိ႕ မကုန္ရင္ေတာင္ လယ္သမားၾကီးေတြက ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႕ ရုန္းကန္ျပီး ဒီဆန္ေတြျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ရတာ သမီး ရဲ႕ စသည္ျဖင့္ .. ဟုတ္ပါတယ္ .. ဆန္တေစ့ျဖစ္ဖို႕ အရင္းႏွီးေတြကို သိလာေအာင္ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ထားရတဲ့ လုပ္အားေတြကို နားလည္လာေအာင္ မိဘနဲ႕ ဆရာမ်ားက သင္ၾကားေပးခဲ့ပါတယ္ .. အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သိနားလည္ခဲ့တာက ေၾသာ္ လယ္သမား အလုပ္သမားၾကီးေတြ ေနပူက်ဲက်ဲမွာ ႏြားေတြနဲ႕ ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳး သိပ္ပင္ပန္းရွာမွာ လို႕ေပါ့ .. ခုလက္ေတြ႕မွာ သိလုိက္ရတာကေတာ့ လယ္သမားၾကီးေတြဟာ ပင္ပန္းေနရံုမက ဆင္းရဲဒုကၡ ေရာက္ေနၾကပါတယ္ .. ကိုယ္ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ လယ္ေျမရဲ႕ အသီးအပြင့္ကို သူတို႕ မခံစားရပဲ မတန္တဆနဲ႕ အႏုိင္က်င့္ ႏွိပ္ကြပ္ခံေနရပါတယ္ .. တခ်ိဳ႕ လယ္ပိုင္ယာပိုင္ေတြဟာ ခု လယ္မဲ့ ယာမဲ့ေတြ ျဖစ္လို႕ .. ဒါေတြဟာ ဘယ္သူ႕တာ၀န္ေတြလဲ .. ဘယ္သူေတြ တာ၀န္ယူ ေျဖရွင္းေပးသင့္သလဲ .. ခုေတာ့ ေျဖရွင္းဖို႕ မစဥ္းစားတဲ့အျပင္ ထမင္းအိုးကိုပါ ခြဲဖို႕ၾကံေနတာကေတာ့ အေတာ္ေလး အရုပ္ဆိုးလြန္းပါတယ္ .. ရွက္ဖို႕လည္း ေကာင္းပါတယ္ .. ညံ့လြန္းရာက်ပါတယ္ .. အစတုန္းက ပညာရွိမ်ား သတိမမူမိလို႕ဆိုရင္လည္း ခု ပညာရွင္ေတြ ေထာက္ျပတဲ့ အခ်က္ေတြကို ေသခ်ာ ေလ့လာ သံုးသပ္ျပီးမွ မွန္ကန္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ိဳး ခ်ႏုိင္ရပါမယ္ .. 

က်မတို႕ အကုန္လံုးက သူမ်ားေအာ္လို႕ လုိက္ေယာင္ျပီး ေအာ္ေနၾကတာမဟုတ္ပါဘူး .. ေပၚျပဴလာျဖစ္ေအာင္လို႕လည္း သူမ်ားလုပ္လို႕ လုိက္လုပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး .. လုပ္သင့္တယ္ထင္ျပီး လုပ္လည္းလုပ္ႏုိင္တဲ့ အေနအထားျဖစ္တာက တေၾကာင္း ပိုျပီး က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ သိသင့္တယ္ ထင္တာေၾကာင့္ တဖက္တလမ္းကေန ႏိုင္ရာ တာ၀န္ ထမ္းေနၾကတာပါ .. ကိုယ္စီခံစားခ်က္ ခံျပင္းခ်က္ေတြနဲ႕ ေအာင့္အီးသည္းခံခဲ့သမွ်ေတြကို ဖြင့္ဟ ေအာ္ျငီးေနၾကတာပါ .. (မီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္ရ သြားလို႕ အသံေတြ ပိုက်ယ္လာတာလည္း ပါတာေပါ့ေလ ..) ကိုယ့္ရဲ႕ေနအိမ္ကို တျခားသူတေယာက္က သိမ္းပိုက္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ဘက္ကလည္း ျပန္လည္ရယူျခင္းငွာ မစြမ္းသာဘူးဆိုရင္ လက္မိႈင္ခ် ၾကည့္ေနရံုမွ တပါး ႏွေျမာတသေနရံုမွတပါး တုန္႕ျပန္ဖို႕ မတတ္ႏုိင္ဘူးေပါ့ .. ဒါက ခြန္အားခ်င္းမမွ်လို႕ အေလ်ာ့ေပးလုိက္ရတာပါ .. တကယ္က အဲ့ဒီလူရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ေက်နပ္ေနမွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး .. အျပန္အလွန္ေလး ေတြးၾကည့္ပါ .. ကိုယ္က အႏုိင္က်င့္ခံရတဲ့သူေနရာမွာဆိုရင္ .. ဘယ္ေလာက္ေၾကကြဲဖို႕ ေကာင္းလုိက္ပါသလဲ .. မၾကံဳရဘူးလို႕ေတာ့ မထင္လုိက္ပါနဲ႕ .. ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဆိုရင္ ကံကံရဲ႕အက်ိဳးကို ယံုၾကည္ရပါမယ္ .. ကိုယ္ျပဳခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ အက်ိဳးေပးခ်ိန္ဆိုတာ တေန႕ ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္ .. သူမ်ားတကာ ဆံုးရံႈးျပီးမွ ကိုယ္ရတာမ်ိဳး သူမ်ားတကာ မ်က္ရည္ေပါက္ၾကီးငယ္က်ျပီးမွ ကိုယ့္ခါးလွတာမ်ိဳးနဲ႕ေတာ့ မေက်နပ္ခ်င္ပါနဲ႕ .. သက္ဆုိင္သူ တာ၀န္ရွိသူမ်ားကို ဥာဏ္ပညာၾကီးၾကီးနဲ႕ ေရရွည္ကို ေတြးတတ္ေစခ်င္ပါတယ္ .. သူမ်ားတကာ ႏုိင္ငံေတြမ်ား သဘာ၀အလွအပ ရွားပါးလို႕ ထိန္းသိမ္းလုိက္ရတာ .. အစစ္အမွန္ မရွိလို႕ အတုေတြကိုပဲ အစစ္လုပ္ ေနေနၾကရတာ .. ကိုယ္ေတြတုိင္းျပည္မွာေတာ့ ေပါမ်ားေနလို႕မ်ားလားလို႕ မလိုတမာနဲ႕ ေတြးေတာရင္း .. ဧရာ၀တီျမစ္ၾကီး အရွည္ တည္တံ့ပါေစေၾကာင္း ေမွ်ာ္လင့္ ေတာင့္တရင္း ..

Sunday, September 11, 2011

အဆံုးမသတ္ခင္


ဘဝ
ဒီလိုပဲ
ေလာကဓံရဲ႕ အထုအေထာင္းနဲ႕
ဘ၀ဟာ သက္၀င္လာခဲ့တယ္ ...။

ေလာကဓံ
အပူရယ္ အေအးရယ္
ေျခာက္ေသြ႕ျခင္း စိုထိုင္းျခင္း
တဖက္စီ အစြန္းေရာက္ရင္းကပဲ ...။

အခ်စ္
မေခၚပဲလဲ လာတယ္
ေအးေအးျမျမတိုက္စားသြားတယ္ ...။

ဒဏ္ရာ
ဘယ္သူကမွ ေပးခဲ့တာမဟုတ္ဘူး
ကိုယ့္ေဒါသနဲ႕ ကိုယ္ ခံယူရင္း ခံစားရင္း ...။

သခၤါရ
ႏုပ်ိဳရာက ေဟာင္းႏြမ္းလာတယ္
ပစၥဳပၸါန္မွာ အိုမင္းေရြ႕လ်ားရင္း ...။

စာၾကြင္း - LIBRATUN က ပံုေလးေပးလာျပီး စာတူတူေရးရေအာင္ဆိုလို႕ ေရးျဖစ္ပါတယ္ .. တျခား တူတူေရးထားတဲ့သူေတြကေတာ့ .. LIBRATUN ၊ မသက္ေ၀ ၊ အင္ၾကင္း ၊ မြန္ တို႕ ျဖစ္ပါတယ္ .. မိုးခါး တင္တာေတာ့ ေနာက္အက်ဆံုးထင္ပါရဲ႕ .. အားလံုးခ်ိန္းထားတာ စေနေန႕ည ၁၁ နာရီတဲ့ .. သရဲကားနာမည္ေတာ့ ဟုတ္ပါဘူး .. ဟီးး :P

Tuesday, September 6, 2011

အိပ္မက္သာ ျဖစ္လုိက္ပါ

ေျပာစရာ စကားေတြ မရွိတာေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ဘူး
ရင္ထဲ အျပည့္ပဲ ေျပာခ်င္ေနခဲ့တယ္ ..။

ဆႏၵေတြ မရွိေနခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး
အင္အားေတြ မဲ့ေနခဲ့တယ္ ..။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ မထားတတ္ေတာ့တာမဟုတ္ဘူး
ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ေပ်ာက္ရွေနခဲ့တယ္ ..။

ေျပာခ်င္တာေတြမ်ားေပမယ့္ စကားေတြ ေပ်ာက္ဆံုးဆဲ
ဆႏၵေတြ မ်ားေပမယ့္ ခြန္အားေတြ ေပ်ာက္ဆံုးဆဲ
လမ္းတြင္တြင္ေလွ်ာက္ေနလဲ ပန္းတုိင္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးဆဲ

ေပ်ာက္ဆံုးသြားေတာ့မယ့္ အရာေတြရယ္
သခၤါရတရား ဘယ္လိုႏွလံုးသြင္းေပမယ့္
ရင္ထဲေတာ့ ႏွေျမာတသဆဲ ..။

ဒါ ငါတို႕ရဲ႕ ........
ဒါ ငါတို႕ရဲ႕ ........
ဒါ ငါတို႕ရဲ႕ ........

ငယ္တည္းက ရင္းႏွီးခဲ့တယ္ ..
တခါတုန္းကေပါ့ ..
ဟိုးအရင္တုန္းကေလ ..
ဖိုးဖိုးတို႕ ဖြားဖြားတို႕ ေခတ္တုန္းကဆို ..

အတိတ္ေတြ အေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္ ၾကားဖူးလဲ
ပစၥဳပၸါန္က အတိတ္ေနရာ ေရာက္သြား
ကိုယ္ေတြက ဖိုးဖိုး ဖြားဖြားေနရာ ..။

ေျမးတို႕ရဲ႕ .....
ဒီအေဆာက္အဦးေနရာဟာေလ ဟို အရင္က .....
ဒီေသာင္ျပင္ၾကီးဟာေလ ဟို အရင္က .....
ဒီေျမပံု ေနရာၾကီးဟာေလ ဟို အရင္က .....

အိပ္မက္က လန္႕အႏိုး
က်မ ဒီလိုမျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဘူး ..
က်မ ဒီလိုမျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဘူး ..
က်မ ဒီလိုမျဖစ္ခ်င္ခဲ့ဘူး ..

ဒီလိုေလးပဲ ေအာ္ဟစ္ေနရံု
ၾကိဳေတြးပူေနရံု
ေလာင္ျမိဳက္ေနေနရံု

ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆိုရင္ေလ
ေနာက္တခ်ိန္ ပံုျပင္ျဖစ္သြားမယ့္
ပစၥဳပၸါန္ စစ္စစ္ၾကီးေတြကို
မတြယ္တာ မခ်စ္ခင္ ေမ့ျပစ္လုိက္ခ်င္ပါရဲ႕ ..


Tuesday, August 30, 2011

Blog Day!!

မဂၤလာပါရွန္ ..

အာရံုေတြ စုစည္း မရလို႕ပါလို႕ အေၾကာင္းျပရေကာင္းမလား .. ေဒါ့ကြန္းၾကီးပ်က္သြားလို႕ပါလို႕ ျငီးျပရ ေကာင္းမလား .. ခံစားလို႕ မရေသးလို႕ပါလို႕ ဆင္ေျခရွာရမလား .. အခ်ိန္ေတြ မအားလို႕ အလုပ္ေတြ သိပ္ရႈပ္ေနလို႕ပါလို႕ အယူခံ၀င္ရ ေကာင္းမလား .. လား .. လား .. လား .. :P အျဖစ္သနစ္အမွန္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးမကပဲ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို အပ်င္းတစ္လြန္းမက တစ္ေနပါတယ္ .. စာေၾကြးေတြလည္း ထူလြန္းမကထူေနပါျပီ .. အေၾကာင္းအရာစဥ္းစားလုိက္ ခ်မေရးေတာ့ ေမ့လုိက္ .. သတိရတာ ေကာက္ျခစ္လုိက္ ပို႕စ္ တို႕လို႕ တန္းလန္းေတြလည္း draft ထဲမွာ မ်ားလြန္းမက မ်ားေနပါျပီ .. ဘာတခုမွ သံုးစားလို႕ရတဲ့ စာ ထြက္ မလာေသးပါဘူး .. :D (အဲလိုပဲ ကို္ယ့္ဖာဖာ ခ်ီမြမ္းလုိက္ပါတယ္ .. :P)

မိုးခါး ဘယ္ခ်ိန္က ဘေလာ့ စေရးခဲ့လဲ .. အဲ .. ရက္စြဲေတြ ေမ့ေနတလိုလို .. ဘေလာ့ကိုေရာ ဘယ္ခ်ိန္က စဖြင့္ခဲ့တာလဲ .. အဲ .. ခဏ ခဏ ပို႕ အေဟာင္းဆံုးေတြ ရွာၾကည့္လုိက္ဦးမယ္ .. :P

အခ်ိန္ကာလ အားျဖင့္ ၂၀၀၈ မတ္လ ၁ ရက္ေန႕ .. အဲေန႕က စာ စေရးျဖစ္တာလား .. ဟုတ္ပါဘူး .. စလံုးစေရာက္တယ္ ေျပာမလို႕ .. :P

ဟုတ္ကဲ့ မ်က္ႏွာပိုးသတ္ျပီး ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ဆက္ေရးပါေတာ့မယ္ .. :P

ကဲပါေလ အတည္မဟုတ္တဲ့ မိုးခါး အတည္ေပါက္ ေရးပါေတာ့မယ္ .. း)

မိုးခါး ဘေလာ့နဲ႕ပတ္သက္ျပီး နစ္ခ္ နဲ႕ ပတ္သက္ျပီးလည္း တျခားပို႕စ္ေတြမွာ ေရးဘူးပါေသးတယ္ .. ခုေတာ့ ေခါင္းစဥ္ေျပာင္းေတာ့ ဗားရွင္း ေျပာင္းေရးရတာေပါ့ေနာ္ .. း)

မိုးခါး စလံုးကိုေရာက္ျပီး အလုပ္မွာ အထုိင္က်ေတာ့ (အလုပ္စားပြဲေပၚမွာ ကြန္ပ်ဴတာ .. အဲ့ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ ထုိင္ရင္း ဘေလာ့ဂင္းတာကို ျမင္ေယာင္ၾကပါကုန္ ..) ဗညားရွိန္(တနည္း)လင္းေခတ္ဒီႏို(တနည္း)ဆက္ပိုင္(တနည္း)သက္ခုိင္ ဟူး ေမာပ .. အဲ့ေကာင္ အဲ့ေကာင္ .. သူမိတ္ဆက္ေပးလို႕ စုဗူးကို စသိခဲ့ပါတယ္ .. အဲဒါနဲ႕ သူမ်ားစာေရးတာျမင္ေတာ့ ကိုယ္လည္း တင္ခ်င္တာေပါ့ေနာ္ .. အဲလိုနဲ႕ မႏိုင္ႏုိင္း စာေတြ ကူးတင္ရင္း (လင့္ထည့္ေပးတယ္ေနာ္ .. ကြန္ပလိန္း မတက္နဲ႕) ေမသဲဆိုျပီး စာ စေရးျဖစ္ပါတယ္ .. ေနာက္ပိုင္းေတာ့ စမ္းေရး စမ္းေရးရင္း ေရးျဖစ္လာပါတယ္ .. စုဗူးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ မိတ္ေဆြေတြရခဲ့သလို ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြပါပဲ .. အဲဒီတုန္းက တေယာက္ စာအသစ္တက္ရင္ တခါသြား အားေပး .. ကိုယ္လည္း တင္လုိက္တာနဲ႕ လာအားေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်ားမွ မ်ားပါပဲ .. အဲဒီထဲက ခုခ်ိန္ထိ ခင္မင္ေနေသးသူေတြ စာေရးေကာင္းလို႕ အမွတ္ရေနမိသူေတြ ခင္မင္တယ္လို႕ ထင္မိေပမယ့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ကြဲကြာသြားသူေတြ အားလံုးကို သတိရေနမိပါတယ္ .. တခ်ိဳ႕လည္း အျပင္မွာ ကိုယ္တုိင္ ကိုယ္က် ခင္ခြင့္ရသလို တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ခုထိ အြန္လုိင္းမွာ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ .. နာမည္ေတြေတာ့ ခ်မေရးေတာ့ပါဘူး .. (စေတးေရွာင္တာ .. က်န္ခဲ့ရင္ ေထာင္းခံရမွာစိုးလို႕ .. :P) ဒီလိုနဲ႕ ေနာက္ပိုင္း နဲနဲၾကာေတာ့ ကိုယ့္စာေလးေတြလဲ နဲနဲမ်ားလာေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ့ လုပ္နည္းေလးလည္း သိလာေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ေလးနဲ႕ ကိုယ္ ေနခ်င္စိတ္ျဖစ္ျပီး ဘေလာ့ စေပါ့ေလး လုပ္ျဖစ္ပါတယ္ .. အဲလို ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာေလး ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္ .. နာမည္ကိုလဲ ေမသဲကို မၾကိဳက္ေတာ့ပဲ မိုးခါးလို႕ ေျပာင္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ..

က်မတို႕ စာ စေရးတဲ့ အခ်ိန္က ဘေလာ့ ေလာကၾကီးက အေတာ္ကို ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ့ပါတယ္ .. စာေရးသူေတြ အရမ္းမမ်ားေသးသလို ဆိုရွယ္ဆုိက္ေတြလည္း မေပၚေသးပါဘူး .. တေယာက္အိမ္ တေယာက္သြား ေျပာၾက ဆိုၾက .. ဒီကေန တဆင့္ ေမးလိပ္စာေတြေပးၾက .. ပိုမိုျပီး ခင္မင္လာၾက .. တေယာက္ အားငယ္ရင္ တေယာက္က အားေပးၾက .. တေယာက္ ေပ်ာ္ရင္ အားလံုးက ၀ိုင္းေပ်ာ္ၾကနဲ႕ပါ .. (အမွန္တိုင္းေျပာရရင္လည္း တျခား ဆိုရွယ္ဆုိက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ မ်ားမ်ား ဘေလာ့ေလးေလာက္ကို သံေယာဇဥ္မျဖစ္မိပါဘူး ..) ဘေလာ့ကေန ခင္မင္ရတဲ့ ခုထိလည္း ခင္မင္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းအမ်ားစုဟာလဲ အေရးၾကံဳရင္ နီးစပ္ေနဆဲပဲလို႕ ယံုၾကည္ေနပါေသးတယ္ .. က်မ ဘေလာ့ေလးကတဆင့္ ခင္မင္ခဲ့ရသူေတြ စလံုးမွာတင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္ .. တခ်ိဳ႕လည္း တျခားေနရာေတြ ေရာက္ .. တခ်ိဳ႕လည္း ဘေလာ့မေရးျဖစ္ေတာ့တဲ့ သူေတြ .. အားလံုးကိုလည္း အမွတ္ရေနမိပါတယ္ .. က်မရဲ႕ ပထမဆံုး စလံုးက ေမြးေန႕ပြဲဟာ ဘေလာ့ဂါေတြနဲ႕ စတင္ခဲ့တာပါ .. ေနာက္ႏွစ္ေတြလည္း (ခုထိ) အဲဒီ ဘေလာ့ဂါ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ပါပဲ .. မေမ့ႏုိင္တဲ့ ျပန္မရေတာ့တဲ့ ပြဲေတြမ်ားစြာကိုလဲ က်မတို႕ တူတူျဖတ္သန္းခဲ့ပါတယ္ .. ေန႕ေပါင္းမ်ားစြာ ညေနခင္းေပါင္းမ်ားစြာ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြ ၀င္လာတခါ ထြက္လာတလွည့္နဲ႕ ရွိခဲ့တဲ့ အတိတ္ေတြလည္း တနင့္တပိုးပါ .. အဲဒီတုန္းက ပံုေတြ ၾကည့္မိရင္ တကယ္ကိုပဲ လြမ္းဆြတ္ခံစားမိပါတယ္ .. ဒါေတြဟာ ျပန္မရႏုိင္ေတာ့တဲ့ အတိတ္ စစ္စစ္ေတြပါ .. ဒီလိုလြမ္းဆြတ္စရာ အတိတ္ေတြရွိခဲ့တာဟာ ကံေကာင္းျခင္းလို႕ က်မ မွတ္ယူပါတယ္ .. ဒီလိုပဲ ေနာက္လည္း ဆံုၾကဦးမယ္ .. ကြဲၾကဦးမယ္ .. သိထားရင္ က်မတို႕ ဆံုေတြ႕ခ်ိန္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနရင္း ခြဲခြာခ်ိန္မွာလဲ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္ လမ္းခြဲႏႈတ္ဆက္ႏုိင္လိမ့္မယ္ ထင္မိပါတယ္ ..

အဲ .. က်မရဲ႕ ေတာ့ပစ္ကေတာ့ လြဲေနျပီ ထင္ပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ စိတ္ထဲရွိတဲ့အတုိင္းပဲ ခ်ေရးလုိက္ပါတယ္ .. း)

အားလံုး ျပံဳးရႊင္စြာ လမ္းခြဲႏုိင္ပါေစ .. ဟန္ေဆာင္ျပံဳးေတာ့ မျဖစ္ပါေစနဲ႕ေနာ္ .. း)

လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ပါ
ငါတို႕အားလံုး ခရီးသြားေတြပဲ
လမ္းခုလတ္မွာ တခဏ ဆံုတယ္
ခရီးသြားဟန္လြဲေတြ႕တယ္
ရင္းႏွီးစြာခ်စ္ခင္မိတယ္
တခ်ိန္ ေသခ်ာ ခြဲရမယ္ ..

ငါတို႕ေရွ႕က လူေတြ ဒီလိုပဲ ေတြ႕ဆံုၾကံဳကြဲ ခဲ့တယ္
ေနာက္လူေတြ ဒီလိုပဲ ျဖစ္လိမ့္ဦးမယ္
ငါတို႕ ခုေတြ႕ေနတယ္
ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထုိင္ေပါင္းသင္းၾကမယ္
မာန .. အေရးမၾကီးဘူး ခြာခ်
အာဃာတ .. မထားသင့္ဘူး ဒါက ..

ေမ့လုိက္ပါ
နာက်င္ခဲ့ရတာေတြကို
သတိရလုိက္ပါ
ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ရတာကို
အမွတ္ရေနလုိက္ပါ
လူေတြ မ်ားစြာထဲကမွာ ငါတို႕လာဆံုေတြ႕ရတာေတြကို
သတိေလးလည္း ထားလုိက္ပါ
ငါတို႕ တေန႕ခြဲရမယ္ ဆိုတာေတြကို ..

ဒီလိုဆို ငါတို႕ ပစၥဳပၸန္မွာ ေပ်ာ္ႏုိင္မယ္
အမုန္း အလြမ္းေတြ ေမ့ႏုိင္မယ္
ဒဏ္ရာ အနာတရေတြ နည္းႏုိင္တယ္
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း အစစ္နဲ႕ ေပ်ာ္ႏုိင္မယ္
လိုအပ္ခ်က္ေတြ ကိုယ္စီရွာေဖြ ျဖည့္တင္းမယ္
တဦးလိုရင္ တဦး ရွိေနေပးမယ္
လက္ျပခ်ိန္မွာ အျပံဳးတပြင့္ေတာ့ ပန္ဆင္ထားလုိက္ပါ ..

အတူရွိခ်ိန္ေတြ သိပ္နည္းတယ္
လိုအပ္ရင္ လက္ေတြ ကမ္းလုိက္ပါ
ရင္ဖြင့္ၾကိဳလုိက္ပါ
ျဖဴစင္စြာ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္လုိက္ပါ
လိုအပ္ခ်ိန္မွာ ျဖည့္ဆည္းေပးခြင့္ ကိုယ္စီ ရွိေနပါတယ္ ..




အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ း)))

Saturday, August 6, 2011

ခပ္ေထြေထြ အတိတ္

အလႊာပါးေလးေတြ ၾကားမွာ ငါတို႕ ေနထုိင္ၾကတယ္
ထြင္းေဖာက္ျမင္ႏုိင္သလို ထိေတြ႕ခံစားႏုိင္တယ္
ျပဳစု ထိန္းသိမ္းႏုိင္သလို ဖ်က္စီး ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္နုိင္တယ္
မျမင္ခ်င္ရင္ ေက်ာခုိင္းထားႏုိင္သလို ျပန္ဆံုခ်င္ရင္ တခ်က္ေလးလွည့္ၾကည့္လုိက္ရံုပါပဲ ..။

အမွတ္တမဲ့နဲ႕ အမွတ္ရစရာေတြ မ်ားတယ္
ညေနခင္းေတြ
ညနက္နက္ေတြ
ေန႕လည္ေန႕ခင္းနဲ႕ နံနက္ေစာေစာေတြ ..။

ေျခရာနဲ႕ အေငြ႕အသက္ မရွိေပမယ့္
ကမ္းေျခေရာက္တုိင္း ပံုရိပ္ေတြ ရွိတယ္
ဘီးအရာေတြ မက်န္ေပမယ့္
တကယ့္ အတိတ္စစ္စစ္ေတြ ရွိတယ္ ..။

ငါတို႕ ရွင္သန္ခ်ိန္ေတြ သိပ္ရွည္လ်ားလြန္းသလား
တကယ္ေတာ့ အခ်ိန္ေတြ သိပ္ျမန္ေနခဲ့တယ္
ငါတို႕ ရွင္သန္ခ်ိန္ေတြ သိပ္ရွည္တယ္ ထင္ေနတုန္းပဲ
ဒါေပမယ့္ တခါတခါ မ်က္ေတာင္တခ်က္ခတ္လိုက္ဖို႕ ေတြးပူပန္ေနတယ္ ..။

စိတ္ကူးေတြ လြဲမွား မစဥ္းစားသင့္တာကို စဥ္းစားတယ္
သတိေတြ လက္လြတ္ မေမ့သင့္တာကို ေမ့ထားမိတယ္
အေတြးေတြ ေခ်ာ္လဲ အခ်ိန္ေတြ သိပ္အမ်ားၾကီးလို႕ ထင္ေနမိတယ္
အတြက္အခ်က္ေတြမွား ေနာက္ေန႕ေတြ အမ်ားၾကီးလို႕ ယံုၾကည္ေနေသးတယ္ ..။

အတိတ္ရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြ
ပစၥဳပၸန္ အလည္ခဏလာခ်ိန္မွာ
ငါ့ရဲ႕ အေတြးစက္၀ိုင္း
တပတ္ ျပန္လည္လာခဲ့တယ္ ..။

စိတ္ကူးေတြ လြဲေနတုန္းပဲ ..။

Thursday, July 21, 2011

ညိဳရင့္ရင့္ အလြမ္း

သဲသဲမဲမဲ ပဲ ..

ေကာင္းကင္က တဖြဲဖြဲနဲ႕ မိုးဟာ
ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကို ပိုမိုနီးကပ္သြားေစတယ္ ..။

တေယာက္လက္ တေယာက္ ဆုပ္ကိုင္ရင္း
တေယာက္ပါး တေယာက္ အပ္ရင္း
ေကာင္းကင္ ေမွာင္ေမွာင္ေအာက္မွာ
ႏွစ္ဦးသားမ်က္၀န္းေတြနဲ႕ အလင္းျဖာခဲ့ဘူးတယ္ ..။

အတိတ္ဆိုတာ မရွိတာမွ မဟုတ္ပဲကြယ္
က်မ အတိတ္မွာ လွပတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြ ရွိတယ္
မိုးသည္းသည္းေအာက္ ၾကည္ႏူးေနတဲ့ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ပံုရိပ္ေတြ ရွိတယ္
အတိတ္ကို အမွန္တကယ္ ပိုင္ဆုိင္ဖူးခဲ့တယ္ ..။

ဒီျမိဳ႕ေလးမွာ က်မတို႕ ေျခရာေတြ ရွိတယ္
ၾကင္နာယုယျခင္းေတြ ရွိတယ္
ကူညီေဖးမျခင္းေတြ ရွိတယ္
ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားျခင္းေတြလည္း ရွိတယ္
က်မရဲ႕ အလြမ္းေတြလည္း ရွိေနခဲ့တယ္ ..။

အကြာေ၀းက စကားေျပာလြန္းသတဲ့ ..။

အေနေ၀းရင္ ေသြးေအးတတ္သတဲ့ ..။

ခ်စ္သူတမ်က္ႏွာပဲ ရည္ညႊန္းခဲ့တဲ့ က်မ
ယံုၾကည္မႈေတြ သစၥာေဖာက္ခံလုိက္ရတဲ့ အခါ
တန္ဖိုးထားမႈေတြ ပ်က္သုန္းသြားတဲ့ အခါ
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျပိဳလဲသြားတဲ့ အခါ ..။

သဲသဲမဲမဲ ပဲ ..

ေကာင္းကင္က ညိဳရင့္ရင့္အေရာင္ဟာ
တဦးတည္း တည္ရွိေနသူအတြက္
အထီးက်န္နဲ႕ လြမ္းဆြတ္မႈေတြကိုသာ ေဆာင္ယူလာခဲ့တယ္ ..။

နှစ်သက်မယ်ထင်မိတာလေးတွေ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...