ေရာက္ရာေပါက္ရာ အေတြးမ်ား

က်မေတြ႕ဘူး သိဘူးသမွ် ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြမွာ အရိုးစြဲေနတဲ့ အက်င့္ေလးေတြ အစြဲအလန္းေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္ ..

ဥပမာ - ငယ္ငယ္တုန္းက က်မ ေမၾကီးဖက္က အဖြားတို႕ အေဒၚတို႕ဆိုရင္ ေသစကားေျပာတာတို႕ အပ်က္စကားေျပာတာတို႕ကို မၾကိဳက္ပဲ ေရွာင္ၾကပါတယ္ .. တခါတေလ က်မက လမ္းသြားရင္း ေသသြားရင္ဆိုတဲ့စကားမ်ိဳးေျပာမိလုိက္တာနဲ႕ စကားေနာက္ တရားပါတယ္ မေျပာရဘူးလို႕ ေျပာတတ္ၾကတယ္ .. ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေၾကာက္တယ္ေလ .. အဲလိုေျပာၾကေတာ့ ေနာက္ မေျပာရဲဘူးေပါ့ .. ျပီးေတာ့ ဘယ္က ဘယ္လို စကားေတြ လက္ဆင့္ကမ္းလာတယ္ေတာ့ မသိပါဘူး .. အသုဘအိမ္ေရွ႕မျဖတ္ရဘူး တို႕ .. သခ်ိဳ ၤင္းကုန္း လက္ညွိဳးမထိုးရဘူး အကယ္၍ ထိုးမိရင္ လက္ညွိဳးကို ၇ႏွစ္ခ်က္ အသက္ေအာင့္ ကိုက္ရတယ္ဆိုတာေတြ အမ်ားၾကီး အမ်ားၾကီးပါပဲ .. အဲဒီအခ်ိန္က မစဥ္းစားတတ္ေသးပဲ သူမ်ားေျပာသမွ် လုိက္လုပ္လုိက္တာပါပဲ ..

ခုေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ တထြာ တမိုက္ ဥာဏ္ေလးနဲ႕ စဥ္းစားတတ္သေလာက္ မွတ္ထားသေလာက္နဲ႕ လုပ္သင့္တယ္ထင္ရင္ ကိုယ္ပိုင္ အေတြးနဲ႕ လုပ္လုိက္ မလုပ္သင့္တာလို႕ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္က ဆံုးျဖတ္ေပးရင္ မလုပ္လိုက္နဲ႕ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုယ္ စိတ္တုိင္းက် လုပ္ပိုင္ခြင့္ရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်မေတြးမိတယ္ .. ငယ္ငယ္က တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြက ေတာ္ေတာ္ရယ္စရာေကာင္းပါလားေပါ့ .. ဒါဆို ခု ကိုယ္ကရယ္စရာေတြ မလုပ္မိေတာ့ဘူးလား .. ???? .. သိပ္ေတာ့ မထင္ေသးဘူး .. မတူညီတဲ့ကိစၥေတြ လုပ္ရပ္ေတြနဲ႕ တခ်ိန္က် ရယ္စရာ ေကာင္းေနလိမ့္ဦးမယ္ ..

ဒီလိုပါပဲ အသိဥာဏ္ ႏံုနဲ႕စဥ္က ကိုယ့္စိတ္ကို ေလးလံေစတဲ့ အရာေတြဟာ ခုခ်ိန္မွာ ဘာမွ မဟုတ္ေတာ့သလို ..

ခုခ်ိန္ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ကို ပင္ပန္းေစတဲ့ အရာေတြဟာလည္း ေနာင္ အခ်ိန္ကာလတခုမွာ "ငါဟာ အဲဒီအခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္ ရယ္စရာေကာင္းခဲ့ပါလား" လို႕ ေတြးမိေစလိမ့္ဦးမယ္ ..

တကယ္ ပို႕စ္ စေရးတုန္းက ေရးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႕ လမ္းလြဲေနပါျပီ .. :D က်မ တကယ္ေရးတုန္းက အစြဲအလန္းအေၾကာင္း .. ဥပါဒ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ဥပါဒ္ေရာက္တတ္တဲ့ အေၾကာင္းပါ .. :D ခုေတာ့ လြဲေနျပီ ..

ျပန္ေကာက္ရမယ္ဆိုရင္ ..

က်မတို႕ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက အစြဲအလန္း ရိုးရာဆိုတာေတြကို အစြန္းေရာက္ေလ့ ရွိၾကတယ္ .. တသက္လံုး ယဥ္ပါးလာတဲ့ အရာေတြမို႕ ပစ္ဖို႕ ခဲယဥ္းတာလည္း ပါပါလိမ့္မယ္ ..

ဒီ အေရွ႕က ပို႕စ္မွာ က်မအတြက္ အခ်ိန္ သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူးလို႕ ေရးခဲ့တယ္ .. ဒီလိုေရးတာသာ အဖြားတို႕ ရွိေနေသးလို႕ သိရင္ နိမိတ္မရွိတာ နိမိတ္မေကာင္းတာေတြ ေရးတယ္ေျပာတယ္လို႕ ဆံုးမၾကဦးမယ္ ထင္ပါတယ္ .. း)

အခ်ိန္ေတြ တေရြ႕ေရြ႕ ကုန္ေနပါတယ္ .. ေန႕ရက္ေတြလည္း တရက္ျပီး တရက္ ကုန္ကုန္လာေနပါတယ္ .. ကုန္ေနသမွ် အခ်ိန္ ေန႕ရက္တုိင္းက ေသဖို႕ တေရြ႕ေရြ႕ နီးနီးသြားတာပါပဲ .. တခါတခါ တေယာက္တည္း ရွိေနခ်ိန္ဆို အေတြးေတြ သိပ္မ်ားတတ္ပါတယ္ .. ကိုယ္တုိင္နဲ႕ လူေတြရဲ႕ အေၾကာင္း စိတ္ဓါတ္ေတြ အေၾကာင္း လုပ္ရပ္ေတြ အေၾကာင္း .. ၾကီးက်ယ္တယ္ေတာ့ မထင္ပါနဲ႕ .. :D

ေသတယ္ဆိုတာက ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္စရာေကာင္းမယ့္ ကိစၥ ျဖစ္သလို ေတာ္ေတာ္လည္း စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္ .. ဘယ္လို ပံုစံ ေသမလဲ .. ဘယ္လိုအခ်ိန္ ေသမလဲ မေသခ်ာေပမယ့္ ေသမွာေတာ့လည္း ေသခ်ာေနျပန္ပါတယ္ ..

ခုခ်ိန္ထက္ ပိုေကာင္းေသာ အခ်ိန္ မရွိ တဲ့ .. ခု လက္ရွိရေနတဲ့အခ်ိန္က အေကာင္းဆံုးပါပဲ .. က်မတို႕ ဘာေတြ လုပ္ၾကမလဲ ..

ရန္လိုမႈေတြနဲ႕ ျဖတ္သန္းမလား .. နားလည္မႈေတြနဲ႕ ျဖတ္သန္းမလား .. ??
ငိုေၾကြးျခင္းေတြ ေနာင္တေတြနဲ႕ ျဖတ္သန္းမလား .. ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ကူညီမႈေတြနဲ႕ ျဖတ္သန္းမလား .. ??
အားလံုးကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈသာပါပဲ .. း)

က်မမွာ အခ်ိန္ သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူး

က်မမွာ အခ်ိန္ သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူး ..

အကယ္၍မ်ားေပါ့ .. ခုေခတ္ လူေတြရဲ႕ သက္တမ္းနဲ႕တြက္လို႕ က်မက သက္တမ္းေစ့ ေနရမယ့္ သူတေယာက္သာျဖစ္ခဲ့ရင္ .. က်မအတြက္ ေနာက္ႏွစ္ေပါင္း ၄၅ ႏွစ္ေလာက္ပဲ အခ်ိန္ရွိေတာ့မယ္ .. ခုေတာင္ ကိုယ့္ အသက္ကို ျပန္ေရတြက္ ၾကည့္မိေတာ့ ၂၆ ထဲမွာ .. က်န္ခဲ့တဲ့ ၂၅ႏွစ္ ကိုေတာင္ဘယ္လိုေက်ာ္လာမွန္း မသိတာ ေနာက္ ၄၅ ဆိုတာလည္း သိပ္မၾကာပဲ ကုန္ဆံုး သြားႏုိင္ပါတယ္ .. ၄၅ႏွစ္ ထဲမွာမွ အိပ္ခ်ိန္ေတြကို ႏႈတ္လိုက္ဦး က်န္ သက္တမ္းရဲ႕ ၃ပံု ၂ပံုေလာက္ပဲ က်မ မ်က္လံုးေတြ ပြင့္ေနပါလိမ့္မယ္ ..

အကယ္၍မ်ားေပါ့ .. က်န္းမာေရးနဲ႕ ညီညြတ္တဲ့အစာေတြဆို မၾကိဳက္ အသီးအရြက္ အစားနဲတဲ့ က်မအတြက္ ေရာဂါဘယေတြက ခႏၶာထဲမွာ ရွိေနႏုိင္ပါတယ္ .. နဲနဲခ်င္း စုစုထားတဲ့ ေရာဂါေသးေသးမႊားမႊားေလးေတြကေန တျဖည္းျဖည္း ေရာဂါၾကီး ျဖစ္လာမယ့္ ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ .. က်မရဲ႕ သက္တမ္းက ေနာက္ထပ္ ႏွစ္၂၀ ဆိုတာ အမ်ားၾကီး ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ကိစၥပါ .. ဒါေၾကာင့္ က်မမွာ အခ်ိန္ သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူးလို႕ ေျပာတာေပါ့ ..

အကယ္၍မ်ားေပါ့ .. ခုခ်ိန္မွာ က်မ ကိုယ္ထဲ ေရာဂါက ရွိေနျပီ မသိေသးတာသာ ရွိတယ္ .. အဲဒီေရာဂါေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ အခ်ိန္ ၁၀ ႏွစ္ဆိုတဲ့ သက္တမ္းပဲ က်မမွာ ရွိေတာ့မယ္ဆိုရင္ .. လြန္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ ၁၀ႏွစ္ကို ျပန္စဥ္းစားေတာ့ အသက္က ၁၅ႏွစ္ ၁၆ႏွစ္ အထက္တန္းေက်ာင္းတက္ ျပီးေတာ့ တကၠသိုလ္ထပ္တက္ ဟိုအလုပ္၀င္ ဒီအလုပ္၀င္နဲ႕ ခု ၂၅ ၂၆ကို ခ်က္ခ်င္းပဲ ေရာက္လာသလို .. တကယ္တန္းျဖတ္သန္းခဲ့တာေတာ့ ၁၀ႏွစ္ပါပဲ .. ဒါေပမယ့္ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ မေ၀းသလို .. ဒီလိုပဲ ေနာက္ လာမယ့္ ၁၀ .. တကယ္ပဲ က်မမွာ အခ်ိန္ သိပ္မက်န္ေတာ့ပါဘူး ..

အကယ္၍မ်ားေပါ့ .. က်န္းမာေရးစစ္ေဆးၾကည့္လုိက္လို႕ က်မမွာ ၆လ ၁ႏွစ္ေလာက္သာ ေနရေတာ့မယ့္ ေရာဂါသာရေနခဲ့ရင္ .. က်မ လုပ္ခ်င္တဲ့ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ကိစၥေတြအတြက္ အခ်ိန္မွ မွီပါ့မလား .. တကယ္သာ အဲလို အေျခအေနေရာက္သြားရင္ က်မ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵက ဘာမ်ား ျဖစ္ေနမလဲ .. စလံုးမွာေနျပီး ၂ႏွစ္ ၁ခါ ပတ္စ္တိုးတဲ့အခါ အခ်ိန္ေတြ သိပ္ျမန္ေနသလို .. ႏွစ္တုိင္း လုပ္ေနက် ေနရွင္နယ္ေဒးက ခဏေလး ျပန္ေရာက္ေရာက္လာသလို .. တရုတ္ႏွစ္ကူးက ခပ္ျမန္ျမန္ တပတ္ ျပန္ျပန္လည္လာသလို ..

အကယ္၍မ်ားေပါ့ .. မနက္ျဖန္ က်မ အက္ဆီးဒန္႕ တခုခုနဲ႕ ..

အကယ္၍မ်ားေပါ့ .. ခု ခ်က္ခ်င္း လက္ငင္း အက္ဆီးဒန္႕ တခုခုနဲ႕ ..

တကယ္ကိုပဲ က်မမွာ အခ်ိန္ သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူး ..

ကုန္သြားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ခဏျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ မေန႕ တေန႕ကလို .. တကယ္တမ္း ရက္ လ ႏွစ္ေတြကို လက္ခ်ိဳး ေရတြက္ၾကည့္ေတာ့ မ်ားျပားလြန္းသလို .. ခု ေနာက္တေန႕ ေနာက္လ ေနာက္ႏွစ္ေတြဆိုတာလည္း တေရြ႕ေရြ႕ ကုန္ဆံုးျပန္ပါဦးမယ္ ..

တခ်ိဳ႕အရာေတြက တျဖည္းျဖည္း နီးနီးလာတယ္ .. တခ်ိဳ႕အရာေတြကေတာ့ ေ၀းေ၀းသြားလုိက္တာ ..

(ဘာမွေတာ့မဟုတ္ဘူး .. ေရာက္ရာေပါက္ရာ စိတ္ကူးေပါက္ရာ ေရးခ်လုိက္မိတာပါပဲ .. း))

မ်က္ႏွာဖံုး

ျဖဴျဖဴ ျပာျပာ ၀ါ၀ါ
အေရာင္စံု မ်က္ႏွာဖံုးေတြ ရွိတယ္ ...။

ျပံဳးျပံဳး ရယ္ရယ္ မဲ့မဲ့
သ႑ာန္စံု မ်က္ႏွာဖံုးေတြ ရွိတယ္ ...။

ၾကိဳက္ရာ ေရြးခ်ယ္ႏုိင္တယ္
အရည္အေသြးအလိုက္ ၾကာရွည္ခံမႈ ကြာျခားမယ္ ...။

မ်က္ႏွာဖံုးမွာ ျပံဳးသေလာက္
ေအာက္ခံမ်က္ႏွာမွာ မဲ့ႏုိင္ ငိုႏုိင္တယ္ ...။

မ်က္ႏွာဖံုးမွာ အငိုကိုဆင္ရင္း
ေအာက္ခံမ်က္ႏွာမွာ ဟာသ လုပ္ေနႏုိင္တယ္ ...။

ညံ့တဲ့လူ ခံစတမ္းပဲ
အားနာရင္ေတာ့ "အ" တယ္ ထင္ခံရမယ္
လူရိုေသ ရွင္ရိုေသေအာင္
နဂါးမွန္းသိဖို႕
အေမာက္ေထာင္ျပတတ္ရတယ္ ...။

ဟန္ေဆာင္ျခင္းကို မမုန္းနဲ႕
ဟန္ေဆာင္တတ္မွ လူ၀င္ဆန္႕လိမ့္မယ္ ...။

ဆႏၵ နဲ႕ ဘဝ

ငယ္ငယ္တုန္းကလို႕ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ေတြးလုိက္တာနဲ႕ ဘယ္လိုေတာ္ခဲ့တာ ဘယ္လိုရည္မွန္းခ်က္ ၾကီးခဲ့တာဆိုတာမ်ိဳး ေျပာစရာမရွိေတာ့ ေရးရတာ သိပ္ေတာ့ အားမရွိပါဘူး .. :P

ဟိုးအရင္တုန္းတည္းက သမီး ဘာျဖစ္ခ်င္လဲဆိုရင္ အေျဖမရွိခဲ့ဘူး .. အဲ့အခ်ိန္က သီခ်င္းေတြ ဆိုေနခဲ့တာ .. စာအုပ္ေတြမွာ အမွတ္ေတြ ျခစ္ေနခဲ့တာ .. ဆံပင္အတုဆိုျပီး ပု၀ါေတြ အုပ္လိုအုပ္ တုတ္တေခ်ာင္းနဲ႕ ဆရာမ လုပ္လာခဲ့တာေတြေတာ့ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိပါတယ္ .. တကယ္တန္း အသက္ၾကီးလာေတာ့ အဆိုေတာ္လည္း မျဖစ္သလို ဆရာမလည္း မျဖစ္ခဲ့ျပန္ပါဘူး .. အစ္မ၀မ္းကြဲ တေယာက္ကေတာ့ သူ မျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ဆရာ၀န္ကို ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့ျပန္ပါတယ္ .. မိုးခါးကေတာ့ စာက်က္ အင္မတန္မွပ်င္းျပီး ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္လည္း သိႏွင့္ေနေတာ့ ေဆးခန္းကိုေတာင္ မ်က္ေစာင္းထိုး မၾကည့္ခဲ့ဘူး .. :P ကစားစရာေတြေတာ့ ေဆာ့ဘူးပါတယ္ .. နားၾကပ္တို႕ ေဆးေသတၱာတို႕ ကပ္ေၾကးတို႕ေပါ့ ..

အထက္တန္းေရာက္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ခ်င္သလိုလို စိတ္ေပါက္ခဲ့ျပန္ပါေရာ .. တိုက္ေတြ ေဆာက္ခ်င္တာမ်ိဳးပါ .. အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကေတာ့ နဲနဲရွိပါတယ္ ..

တကယ္တန္း ၁၀တန္းေအာင္ေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာအတြက္ GTC ကို အမွတ္မွီေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္က ေဟာ့ေနတဲ့ အီကို ကို သူငယ္ခ်င္း အေဖာ္ေကာင္းတာနဲ႕ ပါသြားျပန္ပါတယ္ .. (စိတ္မ်ား မျငိမ္လိုက္ပံု) အီကိုအတြက္ ေခၚစာရေတာ့ ေနာင္တရခ်င္သလိုလုိ .. ငါ အင္ဂ်င္နီယာ ေလွ်ာက္လုိက္ရ ေကာင္းသားေပါ့ .. ေနာက္ေတာ့လည္း ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးနဲ႕ ကံမပါပံု ေဒးကေန အေ၀းသင္ပဲ ေျပာင္းလုိက္ျဖစ္ျပန္ပါေရာ .. ဒီလိုနဲ႕ ဘြဲ႕ေလးက B.A (ECO:) ေပါ့ ..

ဘြဲ႕တခု လက္ထဲေရာက္ေတာ့ ဗီဒိုထဲ အသာထည့္ထားလုိက္တယ္ .. ကိုယ္မွ သြားေလရာ သယ္မသြားႏုိင္ပဲကိုး .. အစ္မေတြဆိုင္မွာ သြားေယာင္ရင္းနဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာ ဒီဇိုင္းေတြဘက္က စိတ္ပါလာျပန္ပါတယ္ .. ဒီဇိုင္းေတြအတြက္ သင္တန္းတက္ရင္း သူမ်ား ေအာ္တိုကဒ္ လို႕ လုိက္ ေအာ္တိုကဒ္ျပန္ပါတယ္ .. ဒီလိုနဲ႕ ေအာ္တိုကဒ္ဆြဲႏုိင္ ဒီဇိုင္းအျမင္ေလး နဲနဲရွိ(ဆိုပါေတာ့) ..

ဒီလိုနဲ႕ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာလည္း မျဖစ္ ျဖစ္လာတဲ့ အေကာင့္သမားလည္း မလုပ္ခ်င္ျပန္ .. ဒီလိုနဲ႕ စလံုးကို ေရာက္လာခဲ့တယ္ေပါ့ ..

အလုပ္ရွာေတာ့ ေအာ္တိုကဒ္နဲ႕ ရခဲ့ပါတယ္ .. အင္ဂ်င္နီယာလို႕ ေခါင္းစဥ္ မတပ္ႏုိင္ေပမယ့္ အင္ဂ်င္နီယာလုိင္းနဲ႕ နီးစပ္တယ္ေျပာလို႕ရလို႕ က်မရဲ႕ ဆႏၵေတြ ျပည့္၀ခဲ့တာလား .. ခုေနာက္ပိုင္း တျခားအလုပ္သစ္ကို ေျပာင္းျဖစ္ေတာ့ အဲဒီက အလုပ္ေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး သင္ရင္း သင္ရင္းနဲ႕ အင္ဂ်င္နီယာတေယာက္ရဲ႕ အေတြးနဲ႕ လုပ္ငန္းေတြ အနီးကပ္ ေလ့လာခြင့္ရပါတယ္ .. ျမင္တတ္လာတယ္လို႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထင္မိတယ္ေပါ့ .. သူေဌးကလည္း အင္ဂ်င္နီယာနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ စာေတြကို သင္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိျပီး က်မကို ေက်ာင္းတေက်ာင္းတက္ဖို႕ ေအာ္ဖာ ေပးလာျပန္ပါတယ္ .. ေနာက္ႏွစ္ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ တက္ျဖစ္ရင္ေတာ့ က်မရဲ႕ အင္ဂ်င္နီယာတေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ ဆႏၵ အျပည့္ အ၀ အေကာင္အထည္ေပၚလာမယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ရျပန္ပါေရာ ..

ဒီလိုပါပဲ .. အရင္က ဆႏၵေတြအေၾကာင္း ေျပာမိ စဥ္းစားမိရင္ သူမ်ားတကာ ႏုိင္ငံျခားသြားၾကလို႕ ကိုယ္က လုိက္သြားခ်င္တယ္ .. တေယာက္တည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနခ်င္တဲ့ စိတ္ခံေၾကာင့္လည္း ပါပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဖၾကီးက က်မကို လံုး၀ခြင့္ျပဳမယ့္ပံု မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး .. က်မကလည္း စိတ္သာရွိတာ သြားျဖစ္မယ္လို႕ မထင္ခဲ့ဘူး .. ဒါေပမယ့္ က်မရဲ႕ ဆႏၵအတုိင္းပဲ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပံုစံတက် ဘ၀မွာ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္ .. တခုပဲ က်မရဲ႕ ဆႏၵေတြ ျဖစ္ခ်င္စိတ္ေတြကို ပါးစပ္က ထုတ္ေျပာေလ့ မရွိဘူး .. အနားမွာ ရွိတဲ့သူေတြက က်မစိတ္ က်မအေတြးကို ဖမ္းမိဖို႕ ခက္ပါတယ္ .. ေနာက္တခုက ကိုယ္ဘာမွ ျဖစ္မလာေသးခင္ ၾကိဳမေျပာထားခ်င္တာလဲ ပါတယ္ေပါ့ ..

ခုလည္းပဲ စိတ္ထဲမွာ တခ်ိဳ႕ ဆႏၵေလးေတြ ရွိေနေသးတယ္ .. အကယ္၍မ်ားေပါ့ .. က်မ ဆႏၵေတြ ဘ၀ထဲ လက္ေတြ႕ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္ ေနာက္ထပ္ ဒီပို႕စ္ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ ထပ္ေရးျဖစ္ဦးမလားပါပဲ ..

မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးလည္း ဆႏၵေတြ ျပည့္၀ အေကာင္အထည္ေပၚၾကပါေစေနာ္ .. း))

အစစ္

ေန႕စဥ္ ရွင္သန္မႈအေၾကာင္း
တေၾကာင္း တေၾကာင္း ခ်ေရးေတာ့
မိုးလင္း မိုးခ်ဳပ္ ျငီးေစာ္နံေနတဲ့ အေၾကာင္း ... ။

ႏႈတ္ခမ္း တလႈပ္လႈပ္နဲ႕
ရြတ္ဖတ္ေနတဲ့ စကားေတြ ပံုေဖာ္ၾကည့္ေတာ့
ေန႕တဒူဝ အလာဘ သလာဘေတြ အေၾကာင္း ... ။

ခံစားမႈေတြ အားနည္းလာတယ္
အာရံုေတြ ေထြျပားလာေနတယ္
ရုပ္ဝတၱဳေတြ ပ်က္စီးလာေနတယ္ ... ။

အခ်ိန္ေတြ ကုန္လာသလို
ဒီေရေတြေရာ တိုက္စားေလသလား
လူေတြ လံုးပါးပါးတယ္ ... ။

ဟာသ တေၾကာင္းကလည္း
ရယ္စရာမေကာင္းသလို
ငိုသံတခ်ိဳ႕ဟာလည္း
ဟာသေတြ ျဖစ္လိုျဖစ္ ... ။

လူေတြရဲ႕ စိတ္အစစ္
အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေနေလရဲ႕ ... ။

ထံုးစံအတုိင္းေပါ့ .. ေတြးလိုက္ စဥ္းစားလုိက္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ကုန္ေနတယ္ .. အစစ္ေတြ ရွားပါးလာသမွ် အတုေတြ ေဖာသီလာတာေတာ့ မဆန္းပါဘူး .. ဒီ မဆန္းတဲ့ အေၾကာင္းပဲ စဥ္းစားမိေတာ့ မထူးျခားတာေတြပဲ ခ်ေရးမိျပန္ေရာ ..

လြမ္း

မိုးခါးတို႕ စာေရးမရပါ .. ေရးခ်င္စိတ္ရွိရက္နဲ႕ ေရးစရာလည္း စဥ္းစားမိရက္နဲ႕ကို မေရးျဖစ္ေသးတာပါ .. ဒီေတာ့ ခုေလာေလာလတ္လတ္ ပူပူေႏြးေႏြးဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္နဲ႕ပဲ ဆားခ်က္ ငံျပာရည္ၾကိဳ ငပိေထာင္းပါ့မယ္ .. :P

က်မ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘာဝါသနာပါလို႕ပါမွန္း မသိပါ .. စာအုပ္ျမင္ရင္ ဖတ္ခ်င္စိတ္လည္းရွိရင္ စာအုပ္ဖတ္ပါတယ္ .. သီခ်င္းစဖြင့္ျဖစ္တယ္ဆို သီခ်င္းဆက္ျပီး နားေထာင္ပါေတာ့တယ္ .. ရုပ္ရွင္ေတာ့ သိပ္မစြဲဘူး .. ဒါေပမယ့္ ၾကံဳသလို စိတ္ကူးေပါက္သလိုေတာ့ ၾကည့္တာပါပဲ .. အျခားအျခားေသာ စိတ္ကူးေပါက္ရာမ်ားကိုလည္း လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္ .. ဒါေၾကာင့္မို႕ ထင္ပါရဲ႕ အစ္မေတြက ေျပာတယ္ .. နင္ စိတ္မမွန္ဘူးတဲ့ .. မျငင္းမိပါ .. လက္ခံပါတယ္ .. ကိုယ့္အေျခအေနလည္း ကိုယ္သိပါတယ္ .. ဒီေတာ့ နာလည္း မနာေတာ့ပါဘူး .. :P

ဟိုေန႕က ဖတ္လို႕ျပီးသြားတာက တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ေရးတဲ့ လြမ္း ဆိုတဲ့ ၀တၱဳပါ .. အခ်စ္ၾကီး အမ်က္ၾကီး အမုန္းၾကီးတဲ့ လြမ္း ဆိုတဲ့ မိန္းကေလး တေယာက္ အေၾကာင္းေပါ့ ..

မိခင္မရွိေတာ့ပဲ ဖခင္ၾကီးနဲ႕ ညီမေလးနဲ႕ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနေနတဲ့ လြမ္းရဲ႕ဘဝထဲကို မရည္ရြယ္ပဲ ဒုကၡေတြ သယ္လာမိခဲ့တာက ေဒါက္တာမင္းညိဳ (ေခၚ) ေမာင္ေမာင္လြင္ .. လြမ္းအသိထဲမွာက ေမာင္ေမာင္လြင္ဟာ သူ႕အတြက္ ျဂိဳလ္ေကာင္ တေယာက္ .. ေဒါက္တာမင္းညိဳကေတာ့ သူသိပ္ခ်စ္ရတဲ့ သူ႕ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကို အလင္းျပန္ရေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးရွင္ တေယာက္ ..

အမွန္တရားကို လက္ခံႏိုင္စြမ္းမရွိတဲ့သူ နားလည္ႏုိင္စြမ္းမရွိတဲ့သူတေယာက္အတြက္ အထင္လြဲမႈေတြ ဆံုးရံႈးမႈေတြ ၾကံဳေတြ႕ရတာပါပဲ .. စိတ္ထင္ရာ ေဒါသတၾကီး တုန္႕ျပန္တတ္တဲ့သူေတြအတြက္လည္း ေနာင္တက ကပ္လွ်က္ပါေနပါတယ္ .. ဘယ္အရာကိုမွ အစြန္းမေရာက္ပဲ မွ်မွ်တတ ေတြးတတ္ဖို႕ ဆင္ျခင္တတ္ဖို႕ လိုပါလိမ့္မယ္ .. မွားသြားခဲ့ရင္ေရာ ?.. ျပင္ခြင့္ရတဲ့အမွားဆို ေတာ္ပါေသးတယ္ .. ျပင္ခြင့္မရခဲ့ရင္ ... ?

ဝတၱဳထဲမွာ လြမ္းကေတာ့ ဆံုးရံႈးလုိက္ရေပမယ့္ အျပီးေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ဘူး .. ဒါေပမယ့္ အရင္အတုိင္း အေကာင္းတုိင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား ..

လူတုိင္း အမွားနဲ႕ မကင္းပါဘူး .. မွားတယ္ .. မွားျပီးရင္းထပ္မွားတယ္ .. အမွားေတြထဲကမွာ သင္ခန္းစာ ယူႏုိင္ေအာင္ အမွားေတြ နည္းသထက္ နည္းေအာင္ ၾကိဳးစားသင့္ပါတယ္ ..

က်မေရာ .. ?????

အေတြးမ်ားနဲ႕ ကိုယ္

က်မရဲ႕ အလုပ္သြားရာ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ျမင္ေနက် ျမင္ကြင္းေတြနဲ႕ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္ .. မနက္မိုးလင္းလို႕ အလုပ္သြားရမယ့္လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ေၾကာင္ျဖဴၾကီးတေကာင္ ခံုတန္း တခုမဟုတ္ တခုမွာ အိပ္ေနတတ္တယ္ .. ၀၀တုတ္တုတ္နဲ႕ ေၾကာင္ျဖဴၾကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္လုိက္ရင္ အသက္အားျဖင့္ မငယ္ေတာ့ဘူးဆိုတာ သိသာလွပါတယ္ ..

အိမ္နားက အုတ္ခံုေတြမွာ မနက္ခင္းတုိင္း ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္း ေနာက္တခုကေတာ့ တေခါင္းလံုးျဖဴစြတ္ေနတဲ့ အန္ကယ္ၾကီးတေယာက္ သတင္းစာ ထုိင္ဖတ္ေနမယ္ .. လူလာတဲ့ အသံၾကားရင္ အသံၾကားတဲ့ဆီ လုိက္ ၾကည့္မယ္ .. တခါတေလေတာ့ အဲဒီနားမွာတင္ပဲ သန္႕ရွင္းေရးအ၀တ္အစားနဲ႕ အေဒၚၾကီးႏွစ္ေယာက္ အမႈိက္ပံုးနားထုိင္ေနတတ္ျပန္တယ္ ..

အလုပ္သြား/ျပန္ခ်ိန္ မွန္းေျခ နာရီ၀က္ေတာ့ ၾကာတတ္တယ္ .. တခါတေလ ကားေစာင့္ရရင္ေတာ့ ဒါထက္ပိုၾကာျပီေပါ့ ..

ကေလးေတြ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ဆို ေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ႕ ကေလးေတြကို ျမင္ႏုိင္တယ္ .. ဒီက ကေလးေတြကို ျမင္လုိက္ရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံက ကေလးေတြနဲ႕ ကြာျခားတာေတြကိုလည္း သတိရေစတယ္ ..

ဒီက ျမင္ကြင္းကေတာ့ အသက္အားျဖင့္ ၁၃ႏွစ္ ၁၄ႏွစ္ကေလးေတြဆိုရင္ပဲ အပ်ိဳၾကီး စတုိင္ေတြနဲ႕ ျပင္ထားဆင္ထားတာကို ျမင္ရတယ္ .. သူတို႕ကိုယ္သူတို႕ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈရွိေနတာကေတာ့ ေကာင္းတဲ့အခ်က္လို႕ ျမင္မိေပမယ့္ ကေလးအရြယ္က ကေလးနဲ႕ မတူတာကိုေတာ့ သိပ္ဘ၀င္မက်လွဘူး .. (ကိုယ္နဲ႕ေတာ့ အေနသာၾကီးပါပဲ)

၁၃ႏွစ္ ၁၄ႏွစ္ဆို ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ၇တန္း ၈တန္းေလာက္ေပါ့ .. က်မ ၇တန္းေလာက္တုန္းက ၁၀တန္းက အမၾကီးေတြကို ျမင္ျပီဆိုရင္ ၁၀တန္း ေက်ာင္းသူျဖစ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းေနျပီလို႕ ထင္ဘူးတယ္ .. အရြယ္ေရာက္ျပီးသား ျပည့္စံုေနသူလို႕ အထင္ေရာက္ဘူးတယ္ .. ကိုယ္တကယ္ ၁၀တန္း ေရာက္ေတာ့ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းက အမၾကီးေတြကို အားက်မိျပန္ပါေရာ ..

ကိုယ္ ၇တန္းမွာ ျမင္ရတဲ့ အစ္မၾကီးေတြက ဆံပင္ရွည္ရွည္ အဲဒီ ဆံပင္မွာ ဖဲၾကိဳးေလးေတြနဲ႕ ခ်ည္ထားေသးတယ္ .. ထမိန္ေလးေတြနဲ႕ အပ်ိဳၾကီးတပိုင္း ျဖစ္ေနတဲ့ ၁၀တန္း အမၾကီးေတြကို ေငးၾကည့္ဖူးပါရဲ႕ .. ကိုယ္သာ ၁၀တန္း ေရာက္ရင္ဆိုျပီးလည္း စိတ္ကူးက ယဥ္လုိက္ေသးတာလား ..

တကယ္တန္း ကိုယ္ ၁၀တန္း ေရာက္ေတာ့ ေခါင္းက ဆံပင္လည္း ပိုရွည္မလာတဲ့ အျပင္ ျပင္ဖို႕ ဆင္ဖို႕ ဆိုတာလည္း ေ၀လာေ၀းေပါ့ .. အေမဆင္ေပးတဲ့ အတုိင္းပဲ .. အဲဒီ အခ်ိန္က ဆံပင္အရွည္ထားခ်င္တာ အရမ္း .. တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြဆို ဆံပင္ကို အေရာင္ဆိုး ကုတ္ဝဲေလးနဲ႕ သိပ္သေဘာက်တာ .. အဲဒီ ၁၀တန္းျပီးတဲ့ အထိကို ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ ဆိုတာေတာင္ မေရာက္ဘူးတဲ့ ကိုယ့္ဘ၀ .. ဦးေလးရဲ႕ လက္ရာနဲ႕ပဲ ကိုယ့္ဆံပင္က ရွည္ကို မလာတာ .. အဲဒီ ဦးေလးက ေျပာေသးတယ္ .. သူညွပ္ေပးတဲ့ ပံုက အဲဒီအခ်ိန္က နာမည္ၾကီးတဲ့ Ghost မင္းသမီး ေကတဲ့ေလ .. အဲဒီတုန္းကေတာ့ အဟုတ္ၾကီးပဲ ထင္ခဲ့တာေပါ့ .. ဘယ္လိုပဲ ေျပာျပီး ညွပ္ညွပ္ ဆံပင္က ေခါင္းထက္မွာ ၁လက္မ ၂လက္မ ထက္ပို ပိုမရွည္လာတတ္တာ .. ခုမွစဥ္းစားမိရင္ ငါ အႏွပ္ခ် ခံရတာပဲလို႕ .. :P ကိုယ္ ၁၀တန္းမွာလည္း အလွျပင္ဖို႕ထက္ ေဆာ့ဖို႕ပဲ ပိုစိတ္ေရာက္ေနေသးတာလည္း မွတ္မိေနပါတယ္ .. အဲ ရင္လည္း ခုန္တတ္ေနျပီေပါ့ .. :P စာမက်က္ခ်င္သေလာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြ တရုန္းရုန္းနဲ႕ တခုမဟုတ္ တခု ေဆာ့ေနတာ .. စာက်က္ဖို႕ကလြဲရင္ အကုန္တက္ၾကြေနတတ္တာ .. ဂိုက္ အမၾကီးေတြကိုလည္း ဒုကၡေပးခဲ့တာ စံုလို႕ေပါ့ ..

တရက္ ဂိုက္အမၾကီး လာမယ့္ေန႕မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္ ဘယ္သူမွ စာမသင္ခ်င္ဘူး .. အဲဒီအမၾကီး စာသင္တာလည္း တယ္ပ်င္းဖို႕ ေကာင္းတာကိုး .. အဲဒါနဲ႕ အားလံုးတုိင္ပင္ျပီး အိမ္တံခါးကို ေသာ့ခတ္ တခါးလာေခါက္ေတာ့ မဖြင့္ေပးတာ ၁၀မိနစ္ေလာက္ထိ တံခါးေခါက္ေနျပီး မဖြင့္ေတာ့ ျပန္သြားတာ .. ျပန္သြားေတာ့လည္း သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေမ ဆရာမကိုမ်ားသြားတုိင္မလား စိတ္ပူရေသးတာ .. အဲဒီတုန္းက ကိုယ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ဆိုးခဲ့ပါလားလို႕ ခု ျပန္ေတြးမိေနတယ္ .. ေက်ာင္းတက္တဲ့ သက္တမ္းတေလွ်ာက္ အေပ်ာ္ဆံုးကေတာ့ ၉တန္းႏွစ္ပဲ .. ၁၀တန္းလို စာက်က္စရာ မမ်ားသလို မေအာင္မွာလည္း မပူရေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး အတန္းလည္ျပီး ဇယ္ခုတ္ခဲ့ေသးတာ ..

ခုေနာက္ပိုင္း ျမန္မာႏုိင္ငံက ကေလးေတြ (ခုေတာ့ ေျပာအားရွိျပီေပါ့ .. :P)ရဲ႕ ေက်ာင္းတက္ပံုက ဘယ္လိုရွိေနတယ္ေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး .. ဒီမွာ ျမင္ရတဲ့ ၁၀ေက်ာ္သက္ေလးေတြကို ျမင္ရရင္ စိတ္ထဲ မေက်လည္တာေတာ့ အမွန္ .. ကေလးလို႕ ေျပာလုိက္ရင္ မ်က္စိထဲမွာ သနပ္ခါး ပါးကြက္က်ားနဲ႕ ဆံပင္တိုတို ဂါ၀န္ေလးပဲ မ်က္စိထဲျမင္မိတယ္ .. ဒီမွာ ျမင္ေနရတဲ့ အပ်ိဳၾကီးဂိုက္နဲ႕ ကေလးေတြ ျမင္မိရင္ စိတ္ထဲ မသက္သာ .. ေနာက္ကေလးေတြအတြက္လည္း ရင္ေလးမိတာ အမွန္ ..

ဒါေတြ အားလံုးက တိုးတက္ေနတာပါလို႕ ေျပာရင္သိပ္ဘ၀င္မက်ခ်င္ .. ဒါေပမယ့္ လက္မခံလို႕လည္း မရ .. ဒီလိုနဲ႕ပဲ အေတြးထဲ တ၀ဲ လည္လည္နဲ႕ ရက္ေတြလည္း တရက္ျပီး တရက္ မေျပာင္းမလဲ ျဖတ္ေက်ာ္ေနရင္း ....

က်မႏွင့္ ဥပုသ္ေစာင့္ျခင္း

ငယ္ငယ္ကဆို အိမ္က လူၾကီးေတြ ဥပုသ္ေစာင့္ျပီဆို အရမ္းကိုပဲ လုိက္ေစာင့္ခ်င္တယ္ .. အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဥပုသ္ေစာင့္တဲ့ လူေတြကို မေစာင့္တဲ့ လူေတြက စားဖို႕ ေသာက္ဖို႕ စီစဥ္ေပးသမွ်ေတြကို ကိုယ္က လိုက္စားခ်င္တာကိုး .. အားလံုးကလည္း ကိုယ့္ အၾကိဳက္ေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ ဥပုသ္ေန႕ဆို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးပဲ ..

ဥပုသ္ကို ဘယ္ခ်ိန္က စေစာင့္ျဖစ္လဲဆို မွတ္မွတ္ရရ ၁၀ တန္း အျပီး ပထမႏွစ္ေလာက္ ထင္တယ္ .. ပထမဆံုး ဥပုသ္ေစာင့္တာဆိုေတာ့ ညဘက္က် ဗိုက္က ဆာေရာ .. ျပီးေတာ့ ကိုယ့္အထင္ကလဲ ည ၁၂ နာရီ ေက်ာ္ရင္ စားလို႕ရျပီ မွတ္ေနေသးတယ္ .. အဲဒီေန႕ကေတာ့ ည ၁၂ နာရီေက်ာ္တာနဲ႕ အိပ္ရာကထျပီး ေကာ္ဖီေတြ မုန္႕ေတြ ထစားလုိက္တာ မွတ္မိပါရဲ႕ .. :D အဲဒီေန႕ကေတာ့ မေအာင္မျမင္နဲ႕ပဲ ျပီးဆံုးသြားပါတယ္ ..

လူသီလဆိုျပီးေတာ့ (၅) ပါးသီလကို သတ္မွတ္ျပီး က်မတို႕ က်င့္သံုးၾကတယ္ .. ဥပုသ္ရက္ေတြမွာ (၈)ပါး (၉)ပါးစသည္ျဖင့္ ပိုမ်ားတဲ့ သီလေတြနဲ႕ က်မတို႕ ေစာင့္ထိန္းၾကတယ္ .. တခါတေလလည္း ျပည့္ျပည့္၀၀ ေစာင့္ထိန္းႏိုင္ျပီး မ်ားေသာအားျဖင့္ တပါးမဟုတ္ တပါး က်ိဳးတတ္တယ္ .. လူ႕အသိုင္း၀ိုင္းထဲ က်င္လည္ေနရတဲ့အတြက္ စိတ္အခန္႕မသင့္တာနဲ႕ ၾကံဳတုိင္း က်မကေတာ့ စိတ္တို ေဒါသထြက္နဲ႕ သီလ က်ိဳးျပန္ပါေရာ .. ပတ္၀န္းက်င္နဲ႕ ဆက္သြယ္ေနရတဲ့အတြက္ လိမ္ညာျခင္းဆိုတဲ့ သီလကေတာ့ မတည္ျမဲႏုိင္တာ မ်ားပါတယ္ .. လူေတြကို စိတ္တို စိတ္ဆိုးမိျပန္ေတာ့ ေမတၱာထားဖို႕ဆိုေတာ့ သီလ က်ိဳးျပန္ေရာ .. ဥပုသ္ေစာင့္တုိင္း စိတ္က သီခ်င္း ညည္းညည္းမိျပန္ေတာ့ ေနာက္တပါးေပါ့ .. (ကုန္ပါျပီ)

ငယ္ငယ္ကေတာ့ ဥပုသ္ေစာင့္တယ္ဆိုတာ အစားမစားရံုနဲ႕ျဖစ္ျပီလို႕ မွတ္ယူမိဘူးပါတယ္ .. အစားမစားေပမယ့္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တယ္ .. (အထူးသျဖင့္ မကင္းကြာႏုိင္တာက ကိုရီးယားကားေပါ့) သြားရင္း လာရင္း ဖိနပ္ေအာက္ေရာက္လာမယ့္ ပိုးမႊားေလးေတြအေၾကာင္းလည္း ေတြးမိတယ္ .. မွန္ဆိုတာလည္း ျမင္ရင္ ၾကည့္မိျပန္ပါေရာလား ..

တခါတေလလည္း ေတြးမိေသးတယ္ .. ဘာပဲ လုပ္လုပ္ အကုသိုလ္ကကို မလြတ္ပါလားေပါ့ .. ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟဆိုတာ အကုသိုလ္ .. ေပ်ာ္ရင္ ေလာဘဆိုေတာ့ အကုသိုလ္ ျဖစ္ျပန္ေရာ .. မ်က္ရည္က်ေတာ့ ေဒါသတဲ့ .. အားလံုး လြတ္ေအာင္ အိပ္ေနမယ္ဆိုရင္လည္း ထိနမိဒနဲ႕ေသရင္ တိရစ ၦာန္ ျဖစ္ရျပန္ဦးမယ္ .. ဘယ္အရာမွ မလြတ္ပါလားေပါ့ ..

က်မကေတာ့ ဥပုသ္ေစာင့္တယ္ဆိုတာ သီလေတြကို ေစာင့္ထိန္းျခင္း ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းလို႕ ျမင္မိတယ္ .. သီလယူထားတဲ့အတြက္ ဘာေတြေရွာင္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိက စိတ္ထဲရွိေနေတာ့ မေကာင္းတာ လုပ္မိေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ငါသီလ ယူထားပါလားဆိုတဲ့ အသိေလးနဲ႕ အေတာ္ အတန္ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္မယ္လို႕ ထင္မိတယ္ .. ပံုမွန္ ဥပုသ္ မယူထားခ်ိန္ဆို လြယ္လြယ္ေလး လိမ္လုိက္မိမယ့္ ကိစၥက ငါ ဥပုသ္ယူထားပါလားဆိုတဲ့ အသိနဲ႕ တတ္ႏုိင္သေလာက္ေတာ့ ထိန္းမိတာပါပဲ ..

တခါတေလ စိတ္ညစ္ညဴးတယ္ဆိုရင္ တရားစာေလးဖတ္ တရားေခြေလး နာလုိက္တာလဲ အနည္းဆံုးေတာ့ အကုသိုလ္အေတြးေတြ မေတြးမိေတာ့ပဲ စိတ္က ၾကည္လင္သြားတတ္ပါတယ္ .. က်မက စိတ္ရႈပ္ေထြး လြယ္ပါတယ္ .. အဲလို စိတ္ရႈပ္တုိင္း လုပ္ေနက် အလုပ္ကေတာ့ ဘုရားမွာ ပန္းလဲ ေသာက္ေတာ္ေရလဲ ျပီးရင္ တရားေခြဖြင့္ထားတတ္တာပါပဲ .. ဆရာေတာ္ ဥဴးသုမဂၤလ တရားေတြကို နာျဖစ္ပါတယ္ .. ဆရာေတာ္ ေဟာတဲ့ ပံု၀တၱဳေတြကို နားေထာင္ရတာ ၾကိဳက္လို႕ပါ .. း)

ည ျမင္ကြင္းတခုေနာက္က အေတြး

ကားေပၚတက္လာသည္ႏွင့္ ေနရာလြတ္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနေသးေသာ ကားေပၚမွာမွ က်မေဘးနားသို႕ တန္းတန္းမတ္မတ္ ေလွ်ာက္လာကာ ေဘးနားလာထုိင္ရင္း သစ္သီးကို တဂၽြတ္ဂၽြတ္ႏွင့္ ၀ါးေနေသာ အဖြားအိုကို မ်က္လံုးေဒါင့္မွ ၾကည့္ရင္း အေတြးေတြ နယ္ခ်ဲ႕ေနမိသည္ ..

ဒီက ကားေတြေပၚ ရထားေတြေပၚမွာ အစားစားခြင့္ ေရေသာက္ခြင့္ မရွိ .. သို႕ေပမယ့္ တခါတရံ ပုန္းပုန္း၀ွက္၀ွက္ ေပၚေပၚတင္တင္ စားေသာက္ေနသူမ်ားကိုလည္း ျမင္ေတြ႕ရေလ့ရွိသည္ .. က်မေဘးနားက အန္တီၾကီးကေတာ့ သူပံုမွန္စားေနသလိုပဲ သစ္သီးကို တဂြက္ဂြက္ ၀ါးစားေနသည္ ..

စစခ်င္းကေတာ့ ေနရာလြတ္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနပါရက္နဲ႕ က်မေဘးနားလာထုိင္သျဖင့္ စိတ္ထဲ အင္တင္တင္ ျဖစ္သြားမိသည္ .. က်မက ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ ကိုယ္ကိုး .. ဒီၾကားထဲ အိတ္ထဲႏိႈက္ရင္း က်မကို တိုးလားထိုးလားျဖစ္ေတာ့ စိတ္ထဲ သိပ္မၾကည္ခ်င္ေတာ့ .. မ်က္လံုးေထာင့္က ျမင္ရတာေတာ့ ဆံပင္ေတြ တေခါင္းလံုးျဖဴေဖြးေနလ်က္ အဖြားအိုတဦး .. က်မ စိတ္မွန္း အသက္အားျဖင့္ ၅၀ ၆၀ ေပါ့ .. အိတ္ထဲမွ သစ္သီးတလံုးထုတ္ျပီး တဂၽြတ္ဂၽြတ္ အသံျမည္ေအာင္ပါ စားလာေတာ့ က်မစိတ္ထဲ အေႏွာင့္ယွက္ျဖစ္မိတာ ၀န္ခံရမည္ .. ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ ကိုယ္က ေဒါင့္ေရာက္ေနသည္ကိုး ..

က်မက ဇီဇာေၾကာင္တယ္ .. တေယာက္ေယာက္က နင္ သိပ္ဇီဇာေၾကာင္တယ္ ေျပာလာရင္ က်မ နာေလ့မရွိ .. လက္ခံမိသည္ .. အဟုတ္ပင္ က်မ ဇီဇာ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာင္ပါသည္ ..

ဒီက တခ်ိဳ႕တရုတ္ေတြ စကားေျပာလွ်င္ သြားၾကားမွ တံေတြးေတြ ထြက္လာေတာ့မတတ္ ေျပာေလ့ရွိသူမ်ိဳးႏွင့္ စကားေျပာရလွ်င္ က်မ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္သည္ .. က်မ ေခါင္းေပၚမွ ေက်ာ္၍ စကားေျပာလွ်င္ ေခါင္းကို တံေတြးေတြ စင္မလားဟူေသာအေတြးျဖင့္ စိတ္အေႏွာင့္ယွက္ ျဖစ္တတ္သည္ .. ထမင္းစားရင္း စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာလာပါက ထိုသူရဲ႕ တံေတြးေတြ ဟင္းခြက္ေတြထဲ ၀င္မလားအေတြးနဲ႕ စိတ္အေႏွာင့္ယွက္ ျဖစ္တတ္ျပန္သည္ .. ထိုအရာမ်ားသည္ က်မရဲ႕ ဇီဇာေၾကာင္ျခင္း အစိတ္အပိုင္းမွ်သာ ..

ေဘးနားက အန္တီၾကီး တဂၽြတ္ဂၽြတ္ ပလပ္ပလပ္ႏွင့္ စားေနသည္မွာလည္း က်မ စိတ္အေႏွာင့္ယွက္ ျဖစ္လာသည္ .. တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ သစ္သီးတလံုးလံုးကို ပတ္ခ်ာလည္ကိုက္ရင္း ၀ါးစားေနေသာအန္တီၾကီးကို မွန္ထဲမွ ျမင္ရင္း ၾကည့္ရင္း က်မ စိတ္ေတြ တမ်ိဳးေျပာင္းလာခဲ့သည္ .. ေတြးစရာေတြ ျဖစ္လာခဲ့သည္ .. တျဖည္းျဖည္း စားေနေသာ အန္တီၾကီးကို ၾကည့္ေနရင္း သနားစိတ္ ျဖစ္လာခဲ့သည္ ..

လမ္းေပၚတြင္ ညဘက္ ၁၁နာရီ ေက်ာ္ အထိ ဒီ အန္တီၾကီး အစားမစားရေသးတာလား .. ေတာ္ေတာ္ ဆာေနလို႕မ်ား သူစားေနတာလား .. သူ႕မွာ စားစရာ ဒါပဲရွိတာလား .. ဒီသစ္သီးက သူ႕ရဲ႕ ညစာမ်ား ျဖစ္ေနမလား .. စိတ္ထဲက သစ္သီးစားခ်င္လို႕ စားေနတာျဖစ္ပါေစ ဆုေတာင္းမိသည္ .. ဆာေလာင္ေနလြန္းေသာ သူတေယာက္အတြက္ ထိုသစ္သီးတလံုးသည္ ဘယ္အတုိင္း အတာထိ ဆာေလာင္မႈကို ေျပေပ်ာက္ေစႏိုင္မလဲ ..

ထို အန္တီၾကီးသည္ ခုခ်ိန္ထိ လမ္းေပၚမွာ ဘာလို႕ ေရာက္ေနတာလဲ .. အလုပ္ကမ်ား ျပန္လာတာလား .. ဘာအလုပ္လုပ္တဲ့သူျဖစ္မလဲ .. သူ အခု အစာစားေနေသာ လက္ေတြက သန္႕ရွင္းပါ့မလား .. သစ္သီးကေရာ ..

ထို အန္တီၾကီးသည္ ငယ္ရြယ္စဥ္က ကိုယ္ပိုင္ကား ကိုယ္တိုင္ေမာင္းရင္း အလုပ္ေတြ တက္ခ်င္ တက္ဘူးမည္ .. သန္႕ရွင္း သန္႕ျပန္႕စြာႏွင့္ လုပ္ငန္းခြင္ ၀င္ခ်င္ ၀င္ဘူးမည္ .. အရာအားလံု ျပည့္စံုကံုလံုေနသူ တဦးလည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ဘူးမည္ .. လူတကာကို ေမာက္ေမာက္မာမာ ေျပာဘူးသူလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္ .. က်မလိုပဲ ဇီဇာေၾကာင္သူ တေယာက္လည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ဘူးမည္ .. ဒါေပမယ့္ ခု လက္ရွိ အခ်ိန္မွာေတာ့ ည ၁၁ နာရီထိ လမ္းမေပၚ ေရာက္ေနသူ တဦး .. ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ သူမရဲ႕ ညစာ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မည့္ သစ္သီးတလံုးကို မက္မက္ေမာေမာ ၀ါးစားေနသူ တဦး ျဖစ္ေနခဲ့သည္ ..

က်မေရာ ဒီအသက္အရြယ္ေလာက္ ေရာက္သြားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘယ္လို အေျခအေနမ်ိဳးနဲ႕မ်ား ရွိေနမွာပါလိမ့္ ..

ညစ္ပတ္ေပေရေနေသာ လူတဦးကို ျမင္လိုက္လွ်င္ ထိုလူရဲ႕ ဆိုး၀ါးတဲ့ ကိုယ္နံ႕ကို ရလုိက္လွ်င္ က်မႏွာေခါင္းရံႈ႕မိသည္ဟု ၀န္ခံရဦးမည္ .. ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အေတြးေတြ ကပ္ပါလာျပန္သည္ .. သနားစိတ္၀င္လာသည္ .. ႏွာေခါင္းရံႈ႕မိျခင္းကို အားနာ ရွက္ရြံ႕မိသည္ ..

သူသည္ ညစ္ပတ္ခ်င္လို႕ ညစ္ပတ္ေနသည္ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ .. ဘယ္လိုအလုပ္ေတြ လုပ္လို႕ ညစ္ပတ္ေပေရေနပါသလဲ .. က်မတို႕ မသိႏုိင္ .. မညစ္ပတ္ မနံေစာ္ခ်င္ေပမယ့္ လုပ္ငန္းသေဘာအရ ထိုသူ ညစ္ပတ္သည္ .. သူ႕ကိုယ္က ထြက္တဲ့ အနံ႕ေၾကာင့္လဲ အမ်ားသူငွာ စီးတဲ့ ရထား ကားေပၚမွာ သူ႕ကိုယ္သူ သိမ္ငယ္စိတ္ ရွက္ရြံ႕စိတ္ ျဖစ္မည္ .. ဒါေပမယ့္ သူသြားလိုေသာခရီး ေရာက္ႏိုင္ရန္ သူသြားမွ ျဖစ္မည္ .. ထို႕ေၾကာင့္လဲ အမ်ားသူငွာ ျငိဳျငင္မည္ သိေသာ္လည္း ဒီခရီးကို ေရွာင္ရွား၍ မရႏုိင္ အျငိဳျငင္ခံျပီး သြားရမည္သာ ..

ညမိုးခ်ဳပ္ ၁၀ နာရီ ၁၁ နာရီ က်မတို႕ လည္ပတ္ ေပ်ာ္ပါးျပီး ျပန္တဲ့အခ်ိန္မွာ အလုပ္ခြင္က ပင္ပင္ပန္းပန္း ျပန္ရသူေတြ ရွိသည္ .. ထိုသူမ်ား၏ မ်က္ႏွာကို ျမင္ပါက က်မစိတ္တို႕ လန္းဆန္းမႈေတြ ေလ်ာ့ပါးကုန္တတ္သည္ .. လူသားအားလံုးဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ျပဳခဲ့တဲ့ ကံအေၾကာင္းတရားေတြေၾကာင့္ အက်ိဳးတရားေတြ လက္ေတြ႕ခံစားေနၾကရသည္ .. ေလာကၾကီးက တရားပါသည္ေလ ..

၀န္ခံခ်က္ - က်မက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ညွာလြန္းသည္ .. သနားတတ္လြန္းသည္ .. အိပ္ေရးေလး မ၀ရင္ေတာင္ အသက္ထြက္ေတာ့မတတ္ ျဖစ္ေလ့ရွိသည္ .. ဒါေပမယ့္ ျပင္ပေလာကၾကီးမွာ ကိုယ့္ထက္ ပင္ပန္းဆင္းရဲလြန္းစြာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရသူေတြကို ျမင္မိခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရွက္မိသည္ .. ဒါေပမယ့္ ဒံုရင္းကေတာ့ ျဖစ္ျမဲ .. ျပင္ရမည္ဆိုသည္ကို သိသည္ .. မျပင္ႏိုင္ေသး .. ၾကိဳးစားရဦးမည္ ..

က်မႏွင့္ အလုပ္ (၁)

တခ်ိဳ႕လူေတြ ေရးသလို ကိုယ့္ရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳေတြကို ေရးခ်င္ေတာ့ ဘယ္က စေရးရမလဲ အရင္ စဥ္းစားရပါတယ္ .. ဘာလို႕ဆိုေတာ့ နမူနာ ျပစရာ ေလာက္ေလာက္လားလား အေတြ႕အၾကံဳဆိုလို႕ ဘာမွမွ မရွိတာ .. အခ်ိန္တန္လို႕ အလုပ္ေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာပဲ ရွိေတာ့ ကိုယ္က ဆရာလုပ္ျပီး အငယ္ေတြအေပၚကို ငါ့တုန္းက ဘယ္လိုလုပ္ခဲ့တာ ဘယ္လိုနမူနာယူရမယ္လို႕ ေျပာမရ ျဖစ္ေနတယ္ေလ .. :P

စကားလံုး ၾကီးၾကီးေတြနဲ႕ ဆရာကလည္း သိပ္လုပ္ခ်င္ပါတယ္ .. အမ၀မ္းကြဲေတြကဆို "မီးငယ္ နင္က အၾကီးလား ငါက အၾကီးလား"လို႕ အျမဲတမ္းေမးခံရပါတယ္ .. :D

အစ္မတေယာက္ဆို "မီးငယ္ ငါ ၁၀တန္း တက္မွ နင္လူျဖစ္တာေနာ္" လို႕ ေျပာေလ့ရွိတယ္ .. ဒါလည္း ေျပာေျပာပါပဲ .. ကိုယ္တုိင္ကေတာ့ စကားလံုးၾကီးၾကီးေတြ သံုးရင္း ဆရာလုပ္ျမဲပါပဲ .. :D (၀ါသနာကိုး :P)

ခုလည္း အရင္က အေၾကာင္းေတြကို သတိတရနဲ႕ ပို႕စ္တပုဒ္ ေရးခ်င္လာျပန္ပါျပီ .. မလန္႕သြားပါနဲ႕ဦး .. ဆရာလုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး .. :P

မိုးခါး အသက္ ၁၆ ႏွစ္မွာ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ စတက္ျပီေပါ့ .. အေ၀းသင္ဆိုေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း ေက်ာင္းေလး အနီးကပ္ ၁၀ ရက္သြားတက္ က်န္တာက အိမ္မွာ ပ်င္းပ်င္းရွိ စာအုပ္ဖတ္ အေခြၾကည့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အေလလုိက္ ဒါေတြနဲ႕ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့ .. ပထမႏွစ္ျပီးေတာ့ ဒုတိယႏွစ္ တက္ခါနီးမွာ အေဒၚ အပ်ိဳၾကီးက သူ႕ရံုးမွာ ေန႕စားအေနနဲ႕ အလုပ္၀င္ခုိင္းပါတယ္ .. တူမလုပ္တဲ့လူ အေလလုိက္ေနတာ ၾကည့္မရဘူးထင္ပါတယ္ .. :P ဒီလိုနဲ႕ ၁၈ႏွစ္ထဲမွာ ရံုးအလုပ္ စလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ..

ရန္ကင္းက ျမန္မာ့ဂုန္ေလွ်ာ္(ရံုးခ်ဳပ္)မွာ ေန႕စားေပါ့ .. ငယ္တုန္းကေတာ့ ဘာပဲ လုပ္လုပ္ ေပ်ာ္စရာေတာ့ ေကာင္းေနတာပါပဲ .. အပူအပင္မရွိေပမယ့္ တာ၀န္ဆိုတာကိုေတာ့ အနည္းငယ္ နားလည္ခဲ့တဲ့ေနရာပါ .. ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ေနတာပါပဲ ..

အဲဒီအခ်ိန္ ေန႕စားဆိုတာ တရက္ကို ၁၀၀ ရတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့ .. မိုးခါး လခထုတ္ရင္ ၁၈၀၀ ၂၀၀၀ (စလံုးမဟုတ္ပါ .. ျမန္မာက်ပ္ :P) ရပါတယ္ .. အဲဒီလခကလဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လၻက္ရည္ဆုိင္သြား ဟိုဟာ၀ယ္ဒီဟာ၀ယ္နဲ႕ ေလာက္ကို မေလာက္ပါဘူး .. အေဒၚကလည္း စိတ္မေလေအာင္ဆိုျပီးပဲ အလုပ္ထဲသြင္းေပးခဲ့တာပါ .. တကယ္လဲ အဲဒီအခ်ိန္က ေပ်ာ္ဖို႕လည္း ေကာင္းသလို လူေတြနဲ႕ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးပါ တတ္ခဲ့တဲ့ ေနရာပါ ..

တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေျပာတယ္ .. အခ်ိန္ကုန္တယ္ .. ပိုက္ဆံမရဘူးေပါ့ ဆိုျပီးေတာ့ .. ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အက်ိဳးေတာ့ ရွိခဲ့ပါတယ္ .. စိတ္ေလမယ့္ အခ်ိန္ မရွိလိုက္ဘူး .. အလုပ္တခုရွိေနတယ္ .. အခ်ိန္တန္ရင္ အလုပ္တက္ရတယ္ .. ျပီးေတာ့ လူေတြနဲ႕ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတတ္သြားတယ္ .. လူၾကီး လူငယ္ ရာထူး အၾကီးအငယ္ အစံုေပါ့ ..

ေနရာတုိင္းမွာ လူစံုေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္ .. ပိုက္ဆံမရွိတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းမို႕ အသိဥာဏ္ စိတ္ဓါတ္ ဆင္းရဲနိမ့္က်မယ္လို႕ ထင္ရင္ မွားပါမယ္ .. ဒီလိုပဲ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြခ်ည္းရွိလို႕ ဒီအသိုင္းအ၀ိုင္းဟာ အသိဥာဏ္ စိတ္ဓါတ္ အဆင့္အတန္းျမင့္မယ္လို႕ ေျပာလို႕မရျပန္ပါဘူး .. ေနရာတုိင္းမွာ အုတ္ေရာေရာ ေက်ာက္ေရာေရာေတြ အမ်ားၾကီးပါ .. အဓိက က ကိုယ္ေပါင္းသင္းရမယ့္သူရဲ႕ အက်င့္နဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကို အရင္သိထားသင့္ျပီး ကိုယ္က အလုိက္အထိုက္ေပါင္းသင္းတတ္မွသာ ရန္မမ်ားမွာ ျဖစ္တယ္လို႕ အဲဒီရံုးက သင္ၾကားေပးလုိက္ပါတယ္ ..

မိုးခါးအက်င့္ကလဲ လူတေယာက္နဲ႕ ေတြ႕ျပီဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္ထဲက ခံစားရသလို ဆက္ဆံမိလိုက္တာ မ်ားပါတယ္ .. မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ စိတ္ရွင္းရွင္းနဲ႕ ေျပာဆိုဆက္ဆံႏုိင္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕တေလက်ေတာ့ ဘယ္လိုမွ စိတ္ထဲ မႏွစ္ျမိဳ႕တာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္ .. အလုပ္မ၀င္ခင္ကဆို ကိုယ္ ေအာ္ခ်င္ ေအာ္လုိက္တာမ်ိဳး မၾကည္တာကို မၾကည္သလို တုန္႕ျပန္တာမ်ိဳးလုပ္မိတတ္ပါတယ္ .. အလုပ္၀င္ျပီးေနာက္ပိုင္း ကင္းသြားတာမ်ိဳးမဟုတ္ေပမယ့္ နည္းေတာ့ နည္းသြားပါတယ္ .. တျဖည္းျဖည္း ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္လာတယ္ .. လူတုိင္းဟာ ကိုယ့္စိတ္အတုိင္း ဆက္ဆံလို႕မရေၾကာင္း ဟန္ေဆာင္သင့္တဲ့ေနရာ ဟန္ေဆာင္သင့္ေၾကာင္း နားလည္လာခဲ့ပါတယ္ ..

အစိုးရ ရံုးဆိုတာလဲ သိၾကတဲ့အတုိင္း အလုပ္က ေတာ္ေတာ္ပါးပါတယ္ .. စစခ်င္း ကိုယ့္အထက္ လူၾကီးက အန္တီၾကီးပါ .. အရမ္းေအးျပီး သေဘာလည္းေကာင္းပါတယ္ .. (သေဘာမေကာင္းတဲ့ ေျပာရရင္ စိတ္ပုပ္တယ္ ေျပာလို႕ရတဲ့ အန္တီေတြလည္း ေတြ႕ရပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႕ တုိက္ရိုက္ မဆက္ဆံရေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး .. :D) အဲဒီရံုးမွာ ဘယ္လိုအလုပ္မ်ိဳး လုပ္ရလဲဆိုေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြကို ဆန္ေပးတယ္ ဆီေပးတယ္ဆို စာရင္းမွတ္ရတာမ်ိဳး .. အန္တီခုိင္းတဲ့ စာရင္းေလး နဲနဲပါးပါးလုပ္ျပီး မ်ားေသာအားျဖင့္ အေပၚထပ္ ေအာက္ထပ္ ေလွ်ာက္လည္ ေလွ်ာက္သြားျပီး ေလွ်ာက္စားေနတာေပါ့ .. ငယ္လည္းအငယ္ဆံုးဆိုေတာ့ ပစားေပးခံရေသးတယ္ .. မန္ေနဂ်ာ တူမဆိုျပီးလည္း ကိုယ့္ေရွ႕ဆို အေကာင္းခ်ည္းေပါ့ .. ေနာက္ကြယ္မွ အတင္းေျပာတာ တပိုင္း .. :D အဲဒီ မိုးခါးရဲ႕ အထက္လူၾကီး အန္တီက ဘယ္ေလာက္ေအးလဲဆို ဘယ္သူ႕ကို မဆို ခုိင္းတာေတာင္ ေခ်ာ့ျပီးခုိင္းတတ္တဲ့သူမ်ိဳးပါ .. မိုးခါး အေမအတိုင္းပဲ .. သမီးေလး ဒါေလးလုပ္ေပးေနာ္ ဆိုျပီးေတာ့ေပါ့ .. ျပီးက်ေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္မွ ခိုင္းရတယ္ဆိုတာမ်ိဳး ပါေသးတယ္ .. တကယ္ဆို အထက္လူၾကီးပဲ ဒါလုပ္ဆို ရေပမယ့္ အဲဒီအန္တီက အဲလိုမဟုတ္ခဲ့ဘူး .. တသက္နဲ႕တကိုယ္ အထက္လူၾကီးဆိုးလို႕ဆိုျပီး စိတ္ညစ္ရတာ မရွိဘူးဘူး .. အဲဒီအလုပ္ကေတာ့ အေဒၚရဲ႕ ေက်းဇူးပါ .. အဲဒီအက္ဒမင္ဌာနမွာ ႏွစ္၀က္ေလာက္ ဆန္ေပးလုိက္ ဆားေပးလုိက္ ဆီေပးလုိက္ ျပီး ေရာင္းစားလုိက္ ျပီးေတာ့ တဖက္က အေ၀းသင္ က်ဴရွင္ေျပးတက္လုိက္နဲ႕ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ခဲ့ပါတယ္ .. လူေတြအေၾကာင္းလည္း သိတန္သေလာက္ သိျပီးေတာ့ေပါ့ .. း))

ေနာက္ေတာ့ အေဒၚေက်းဇူးနဲ႕ပဲ ကြန္ပ်ဴတာ တတ္လား တတ္ရင္ ကြန္ပ်ဴတာခန္းပို႕မယ္ဆိုျပီး ကြန္ပ်ဴတာခန္း ေရာက္ျပန္ပါတယ္ .. ေဖၾကီးေျပာဘူးသလို အသိပညာ အတတ္ပညာတခုကို ကိုယ္သိတယ္ တတ္တယ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ အလကား မျဖစ္ဘူးတဲ့ .. တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သက္ဆုိင္တဲ့အလုပ္တခုနဲ႕ မေတြ႕ရ မၾကံဳရ မလုပ္ရဘူးလို႕ ဘယ္သူမွ မေျပာႏိုင္ဘူးတဲ့ .. ဒီေတာ့ ကိုယ္ ဘာရႏုိင္လဲ ကိုယ္ရႏုိင္သေလာက္ကို ယူထားရမယ္တဲ့ .. ခုလည္း ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းေလးတက္ထားတဲ့ ေက်းဇူး အစ္မေတြ ဆုိင္မွာ သြားရင္း ရႈပ္ရင္း ျမန္မာစာလည္း ရိုက္တတ္ ရိုက္ဖူးတဲ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ပိုျပီး သက္သာတဲ့ အလုပ္မ်ိဳး ေနရာမ်ိဳး ထပ္ေရာက္ခဲ့တယ္လို႕ ဆိုႏုိင္မယ္ ထင္ပါတယ္ ..

ဘယ္လိုေနရာ ေရာက္ေရာက္ ျပႆနာဆိုတာ ရွာရင္ ေတြ႕တာပါပဲ .. ကိုယ္ မရွာလည္း ကိုယ့္ကို လာရွာျပန္ပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ ဒါက ျပႆနာမဟုတ္ပါလားလို႕ လက္ခံလုိက္ရင္ ကိုယ့္ဘက္မွာ ျပႆနာ မရွိေတာ့ပါဘူး ..

မိုးခါးမ်က္စိေရွ႕က ရံုးအလုပ္မွာ လူေတြက စကားေတြရႈပ္ၾကတယ္ .. အမ်ိဳးသမီးေတြ မ်ားတဲ့အတြက္ ျပီးေတာ့ ေနာက္တခုက အလုပ္ေတြ မ်ားမေနတဲ့အတြက္ စကားေတြပိုေျပာၾကျပီး စကားေတြ ရႈပ္ၾကတယ္ .. ျပႆနာေတြေရာ အစံုေပါ့ .. တခ်ိဳ႕က ေငြေရးေၾကးေရး တခ်ိဳ႕က လူမႈေရး စီးပြားေရး လူငယ္ေတြက်ေတာ့ အခ်စ္ေရးေပါ့ .. ေတာ္ေတာ္စံုပါတယ္ .. ျပႆနာကို လက္ခံထားတဲ့လူေတြ အတြက္ေတာ့ ျပသနာေတြ ပံုလို႕ေပါ့ .. အေရးမပါတာေတြလည္း ျပႆနာေတြ တက္လို႕ .. ခ်ိတ္ ခ်ိတ္ခ်င္း ဆိုေတာ့လည္း ခ်ိတ္ၾကျပန္ေရာ ..

ေနရာတုိင္းမွာ လူဆိုး လူေကာင္း တြဲေနပါတယ္ .. တခ်ိဳ႕ မသိမသာ တခ်ိဳ႕ သိသိသာသာ .. သူ ဘယ္လိုလူျဖစ္ေန ျဖစ္ေန ကိုယ္နဲ႕ အဆင္ေျပေနဖို႕က ကိုယ့္အလုပ္ပါ .. ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္တတ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိလည္း ရလာျပန္ပါတယ္ .. အားလံုးနဲ႕ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ေနဖို႕ ၾကိဳးစားရင္းနဲ႕ တခါတေလလည္း စိတ္တို ေဒါသထြက္ ျပီးက်ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ပါလားဆိုတဲ့ အသိ၀င္လာဖို႕ ၾကိဳးစားရျပန္ပါတယ္ ..

လူတုိင္း အရာအားလံုး ျပည့္စံု ဖူလံုေနဖို႕ ခက္ခဲပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ လူေတြၾကားထဲမွာ ေနတတ္ေအာင္ သင္ေပးလုိက္တာက ေရွ႕က ေနျပတဲ့ အေဒၚပါ .. အေဒၚက အပ်ိဳၾကီးဆိုေပမယ့္ ဇီဇာေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႕ လက္ေပါက္ကတ္တဲ့ အေဒၚမ်ိဳး မဟုတ္ခဲ့ဘူး .. စံျပအေနနဲ႕ မိုးခါးေရွ႕မွာ ရွိေနခဲ့တယ္ .. ဒါေၾကာင့္လည္း ရံုးအလုပ္နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ၀န္းက်င္မွာ ေနတတ္လာရင္း လူေတြကိုလည္း ျမင္တတ္လာသလို ျပႆနာကိုလည္း ေရွာင္တတ္လာခဲ့ပါတယ္ .. အဲဒီအတြက္ မိုးခါး အေဒၚကို အရမ္းေက်းဇူးတင္မိပါတယ္ ..

အေတြ႕အၾကံဳဆိုျပီး ေျပာျပခ်င္ေနေတာ့ ေနာက္ဆက္တြဲ အလုပ္ေတြကိုလည္း မ်က္စိေနာက္ေအာင္ ဖတ္ရပါဦးမယ္လို႕ ၾကိဳတင္ အသိေပးရင္း .. ခုလို မရွိမယ့္ ရွိမယ့္ အေတြ႕အၾကံဳေလးကို သည္းခံဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ .. း))