Sunday, July 18, 2010

ည ျမင္ကြင္းတခုေနာက္က အေတြး

ကားေပၚတက္လာသည္ႏွင့္ ေနရာလြတ္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနေသးေသာ ကားေပၚမွာမွ က်မေဘးနားသို႕ တန္းတန္းမတ္မတ္ ေလွ်ာက္လာကာ ေဘးနားလာထုိင္ရင္း သစ္သီးကို တဂၽြတ္ဂၽြတ္ႏွင့္ ၀ါးေနေသာ အဖြားအိုကို မ်က္လံုးေဒါင့္မွ ၾကည့္ရင္း အေတြးေတြ နယ္ခ်ဲ႕ေနမိသည္ ..

ဒီက ကားေတြေပၚ ရထားေတြေပၚမွာ အစားစားခြင့္ ေရေသာက္ခြင့္ မရွိ .. သို႕ေပမယ့္ တခါတရံ ပုန္းပုန္း၀ွက္၀ွက္ ေပၚေပၚတင္တင္ စားေသာက္ေနသူမ်ားကိုလည္း ျမင္ေတြ႕ရေလ့ရွိသည္ .. က်မေဘးနားက အန္တီၾကီးကေတာ့ သူပံုမွန္စားေနသလိုပဲ သစ္သီးကို တဂြက္ဂြက္ ၀ါးစားေနသည္ ..

စစခ်င္းကေတာ့ ေနရာလြတ္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနပါရက္နဲ႕ က်မေဘးနားလာထုိင္သျဖင့္ စိတ္ထဲ အင္တင္တင္ ျဖစ္သြားမိသည္ .. က်မက ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ ကိုယ္ကိုး .. ဒီၾကားထဲ အိတ္ထဲႏိႈက္ရင္း က်မကို တိုးလားထိုးလားျဖစ္ေတာ့ စိတ္ထဲ သိပ္မၾကည္ခ်င္ေတာ့ .. မ်က္လံုးေထာင့္က ျမင္ရတာေတာ့ ဆံပင္ေတြ တေခါင္းလံုးျဖဴေဖြးေနလ်က္ အဖြားအိုတဦး .. က်မ စိတ္မွန္း အသက္အားျဖင့္ ၅၀ ၆၀ ေပါ့ .. အိတ္ထဲမွ သစ္သီးတလံုးထုတ္ျပီး တဂၽြတ္ဂၽြတ္ အသံျမည္ေအာင္ပါ စားလာေတာ့ က်မစိတ္ထဲ အေႏွာင့္ယွက္ျဖစ္မိတာ ၀န္ခံရမည္ .. ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ ကိုယ္က ေဒါင့္ေရာက္ေနသည္ကိုး ..

က်မက ဇီဇာေၾကာင္တယ္ .. တေယာက္ေယာက္က နင္ သိပ္ဇီဇာေၾကာင္တယ္ ေျပာလာရင္ က်မ နာေလ့မရွိ .. လက္ခံမိသည္ .. အဟုတ္ပင္ က်မ ဇီဇာ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာင္ပါသည္ ..

ဒီက တခ်ိဳ႕တရုတ္ေတြ စကားေျပာလွ်င္ သြားၾကားမွ တံေတြးေတြ ထြက္လာေတာ့မတတ္ ေျပာေလ့ရွိသူမ်ိဳးႏွင့္ စကားေျပာရလွ်င္ က်မ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္သည္ .. က်မ ေခါင္းေပၚမွ ေက်ာ္၍ စကားေျပာလွ်င္ ေခါင္းကို တံေတြးေတြ စင္မလားဟူေသာအေတြးျဖင့္ စိတ္အေႏွာင့္ယွက္ ျဖစ္တတ္သည္ .. ထမင္းစားရင္း စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာလာပါက ထိုသူရဲ႕ တံေတြးေတြ ဟင္းခြက္ေတြထဲ ၀င္မလားအေတြးနဲ႕ စိတ္အေႏွာင့္ယွက္ ျဖစ္တတ္ျပန္သည္ .. ထိုအရာမ်ားသည္ က်မရဲ႕ ဇီဇာေၾကာင္ျခင္း အစိတ္အပိုင္းမွ်သာ ..

ေဘးနားက အန္တီၾကီး တဂၽြတ္ဂၽြတ္ ပလပ္ပလပ္ႏွင့္ စားေနသည္မွာလည္း က်မ စိတ္အေႏွာင့္ယွက္ ျဖစ္လာသည္ .. တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ သစ္သီးတလံုးလံုးကို ပတ္ခ်ာလည္ကိုက္ရင္း ၀ါးစားေနေသာအန္တီၾကီးကို မွန္ထဲမွ ျမင္ရင္း ၾကည့္ရင္း က်မ စိတ္ေတြ တမ်ိဳးေျပာင္းလာခဲ့သည္ .. ေတြးစရာေတြ ျဖစ္လာခဲ့သည္ .. တျဖည္းျဖည္း စားေနေသာ အန္တီၾကီးကို ၾကည့္ေနရင္း သနားစိတ္ ျဖစ္လာခဲ့သည္ ..

လမ္းေပၚတြင္ ညဘက္ ၁၁နာရီ ေက်ာ္ အထိ ဒီ အန္တီၾကီး အစားမစားရေသးတာလား .. ေတာ္ေတာ္ ဆာေနလို႕မ်ား သူစားေနတာလား .. သူ႕မွာ စားစရာ ဒါပဲရွိတာလား .. ဒီသစ္သီးက သူ႕ရဲ႕ ညစာမ်ား ျဖစ္ေနမလား .. စိတ္ထဲက သစ္သီးစားခ်င္လို႕ စားေနတာျဖစ္ပါေစ ဆုေတာင္းမိသည္ .. ဆာေလာင္ေနလြန္းေသာ သူတေယာက္အတြက္ ထိုသစ္သီးတလံုးသည္ ဘယ္အတုိင္း အတာထိ ဆာေလာင္မႈကို ေျပေပ်ာက္ေစႏိုင္မလဲ ..

ထို အန္တီၾကီးသည္ ခုခ်ိန္ထိ လမ္းေပၚမွာ ဘာလို႕ ေရာက္ေနတာလဲ .. အလုပ္ကမ်ား ျပန္လာတာလား .. ဘာအလုပ္လုပ္တဲ့သူျဖစ္မလဲ .. သူ အခု အစာစားေနေသာ လက္ေတြက သန္႕ရွင္းပါ့မလား .. သစ္သီးကေရာ ..

ထို အန္တီၾကီးသည္ ငယ္ရြယ္စဥ္က ကိုယ္ပိုင္ကား ကိုယ္တိုင္ေမာင္းရင္း အလုပ္ေတြ တက္ခ်င္ တက္ဘူးမည္ .. သန္႕ရွင္း သန္႕ျပန္႕စြာႏွင့္ လုပ္ငန္းခြင္ ၀င္ခ်င္ ၀င္ဘူးမည္ .. အရာအားလံု ျပည့္စံုကံုလံုေနသူ တဦးလည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ဘူးမည္ .. လူတကာကို ေမာက္ေမာက္မာမာ ေျပာဘူးသူလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္ .. က်မလိုပဲ ဇီဇာေၾကာင္သူ တေယာက္လည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ဘူးမည္ .. ဒါေပမယ့္ ခု လက္ရွိ အခ်ိန္မွာေတာ့ ည ၁၁ နာရီထိ လမ္းမေပၚ ေရာက္ေနသူ တဦး .. ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ သူမရဲ႕ ညစာ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မည့္ သစ္သီးတလံုးကို မက္မက္ေမာေမာ ၀ါးစားေနသူ တဦး ျဖစ္ေနခဲ့သည္ ..

က်မေရာ ဒီအသက္အရြယ္ေလာက္ ေရာက္သြားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘယ္လို အေျခအေနမ်ိဳးနဲ႕မ်ား ရွိေနမွာပါလိမ့္ ..

ညစ္ပတ္ေပေရေနေသာ လူတဦးကို ျမင္လိုက္လွ်င္ ထိုလူရဲ႕ ဆိုး၀ါးတဲ့ ကိုယ္နံ႕ကို ရလုိက္လွ်င္ က်မႏွာေခါင္းရံႈ႕မိသည္ဟု ၀န္ခံရဦးမည္ .. ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အေတြးေတြ ကပ္ပါလာျပန္သည္ .. သနားစိတ္၀င္လာသည္ .. ႏွာေခါင္းရံႈ႕မိျခင္းကို အားနာ ရွက္ရြံ႕မိသည္ ..

သူသည္ ညစ္ပတ္ခ်င္လို႕ ညစ္ပတ္ေနသည္ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ .. ဘယ္လိုအလုပ္ေတြ လုပ္လို႕ ညစ္ပတ္ေပေရေနပါသလဲ .. က်မတို႕ မသိႏုိင္ .. မညစ္ပတ္ မနံေစာ္ခ်င္ေပမယ့္ လုပ္ငန္းသေဘာအရ ထိုသူ ညစ္ပတ္သည္ .. သူ႕ကိုယ္က ထြက္တဲ့ အနံ႕ေၾကာင့္လဲ အမ်ားသူငွာ စီးတဲ့ ရထား ကားေပၚမွာ သူ႕ကိုယ္သူ သိမ္ငယ္စိတ္ ရွက္ရြံ႕စိတ္ ျဖစ္မည္ .. ဒါေပမယ့္ သူသြားလိုေသာခရီး ေရာက္ႏိုင္ရန္ သူသြားမွ ျဖစ္မည္ .. ထို႕ေၾကာင့္လဲ အမ်ားသူငွာ ျငိဳျငင္မည္ သိေသာ္လည္း ဒီခရီးကို ေရွာင္ရွား၍ မရႏုိင္ အျငိဳျငင္ခံျပီး သြားရမည္သာ ..

ညမိုးခ်ဳပ္ ၁၀ နာရီ ၁၁ နာရီ က်မတို႕ လည္ပတ္ ေပ်ာ္ပါးျပီး ျပန္တဲ့အခ်ိန္မွာ အလုပ္ခြင္က ပင္ပင္ပန္းပန္း ျပန္ရသူေတြ ရွိသည္ .. ထိုသူမ်ား၏ မ်က္ႏွာကို ျမင္ပါက က်မစိတ္တို႕ လန္းဆန္းမႈေတြ ေလ်ာ့ပါးကုန္တတ္သည္ .. လူသားအားလံုးဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ ျပဳခဲ့တဲ့ ကံအေၾကာင္းတရားေတြေၾကာင့္ အက်ိဳးတရားေတြ လက္ေတြ႕ခံစားေနၾကရသည္ .. ေလာကၾကီးက တရားပါသည္ေလ ..

၀န္ခံခ်က္ - က်မက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ညွာလြန္းသည္ .. သနားတတ္လြန္းသည္ .. အိပ္ေရးေလး မ၀ရင္ေတာင္ အသက္ထြက္ေတာ့မတတ္ ျဖစ္ေလ့ရွိသည္ .. ဒါေပမယ့္ ျပင္ပေလာကၾကီးမွာ ကိုယ့္ထက္ ပင္ပန္းဆင္းရဲလြန္းစြာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရသူေတြကို ျမင္မိခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရွက္မိသည္ .. ဒါေပမယ့္ ဒံုရင္းကေတာ့ ျဖစ္ျမဲ .. ျပင္ရမည္ဆိုသည္ကို သိသည္ .. မျပင္ႏိုင္ေသး .. ၾကိဳးစားရဦးမည္ ..

Wednesday, July 7, 2010

က်မႏွင့္ အလုပ္ (၁)

တခ်ိဳ႕လူေတြ ေရးသလို ကိုယ့္ရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳေတြကို ေရးခ်င္ေတာ့ ဘယ္က စေရးရမလဲ အရင္ စဥ္းစားရပါတယ္ .. ဘာလို႕ဆိုေတာ့ နမူနာ ျပစရာ ေလာက္ေလာက္လားလား အေတြ႕အၾကံဳဆိုလို႕ ဘာမွမွ မရွိတာ .. အခ်ိန္တန္လို႕ အလုပ္ေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာပဲ ရွိေတာ့ ကိုယ္က ဆရာလုပ္ျပီး အငယ္ေတြအေပၚကို ငါ့တုန္းက ဘယ္လိုလုပ္ခဲ့တာ ဘယ္လိုနမူနာယူရမယ္လို႕ ေျပာမရ ျဖစ္ေနတယ္ေလ .. :P

စကားလံုး ၾကီးၾကီးေတြနဲ႕ ဆရာကလည္း သိပ္လုပ္ခ်င္ပါတယ္ .. အမ၀မ္းကြဲေတြကဆို "မီးငယ္ နင္က အၾကီးလား ငါက အၾကီးလား"လို႕ အျမဲတမ္းေမးခံရပါတယ္ .. :D

အစ္မတေယာက္ဆို "မီးငယ္ ငါ ၁၀တန္း တက္မွ နင္လူျဖစ္တာေနာ္" လို႕ ေျပာေလ့ရွိတယ္ .. ဒါလည္း ေျပာေျပာပါပဲ .. ကိုယ္တုိင္ကေတာ့ စကားလံုးၾကီးၾကီးေတြ သံုးရင္း ဆရာလုပ္ျမဲပါပဲ .. :D (၀ါသနာကိုး :P)

ခုလည္း အရင္က အေၾကာင္းေတြကို သတိတရနဲ႕ ပို႕စ္တပုဒ္ ေရးခ်င္လာျပန္ပါျပီ .. မလန္႕သြားပါနဲ႕ဦး .. ဆရာလုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး .. :P

မိုးခါး အသက္ ၁၆ ႏွစ္မွာ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ စတက္ျပီေပါ့ .. အေ၀းသင္ဆိုေတာ့ သိတဲ့အတုိင္း ေက်ာင္းေလး အနီးကပ္ ၁၀ ရက္သြားတက္ က်န္တာက အိမ္မွာ ပ်င္းပ်င္းရွိ စာအုပ္ဖတ္ အေခြၾကည့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အေလလုိက္ ဒါေတြနဲ႕ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့ .. ပထမႏွစ္ျပီးေတာ့ ဒုတိယႏွစ္ တက္ခါနီးမွာ အေဒၚ အပ်ိဳၾကီးက သူ႕ရံုးမွာ ေန႕စားအေနနဲ႕ အလုပ္၀င္ခုိင္းပါတယ္ .. တူမလုပ္တဲ့လူ အေလလုိက္ေနတာ ၾကည့္မရဘူးထင္ပါတယ္ .. :P ဒီလိုနဲ႕ ၁၈ႏွစ္ထဲမွာ ရံုးအလုပ္ စလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ..

ရန္ကင္းက ျမန္မာ့ဂုန္ေလွ်ာ္(ရံုးခ်ဳပ္)မွာ ေန႕စားေပါ့ .. ငယ္တုန္းကေတာ့ ဘာပဲ လုပ္လုပ္ ေပ်ာ္စရာေတာ့ ေကာင္းေနတာပါပဲ .. အပူအပင္မရွိေပမယ့္ တာ၀န္ဆိုတာကိုေတာ့ အနည္းငယ္ နားလည္ခဲ့တဲ့ေနရာပါ .. ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္ေနတာပါပဲ ..

အဲဒီအခ်ိန္ ေန႕စားဆိုတာ တရက္ကို ၁၀၀ ရတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့ .. မိုးခါး လခထုတ္ရင္ ၁၈၀၀ ၂၀၀၀ (စလံုးမဟုတ္ပါ .. ျမန္မာက်ပ္ :P) ရပါတယ္ .. အဲဒီလခကလဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ လၻက္ရည္ဆုိင္သြား ဟိုဟာ၀ယ္ဒီဟာ၀ယ္နဲ႕ ေလာက္ကို မေလာက္ပါဘူး .. အေဒၚကလည္း စိတ္မေလေအာင္ဆိုျပီးပဲ အလုပ္ထဲသြင္းေပးခဲ့တာပါ .. တကယ္လဲ အဲဒီအခ်ိန္က ေပ်ာ္ဖို႕လည္း ေကာင္းသလို လူေတြနဲ႕ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးပါ တတ္ခဲ့တဲ့ ေနရာပါ ..

တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေျပာတယ္ .. အခ်ိန္ကုန္တယ္ .. ပိုက္ဆံမရဘူးေပါ့ ဆိုျပီးေတာ့ .. ဒါေပမယ့္ ခုခ်ိန္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အက်ိဳးေတာ့ ရွိခဲ့ပါတယ္ .. စိတ္ေလမယ့္ အခ်ိန္ မရွိလိုက္ဘူး .. အလုပ္တခုရွိေနတယ္ .. အခ်ိန္တန္ရင္ အလုပ္တက္ရတယ္ .. ျပီးေတာ့ လူေတြနဲ႕ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတတ္သြားတယ္ .. လူၾကီး လူငယ္ ရာထူး အၾကီးအငယ္ အစံုေပါ့ ..

ေနရာတုိင္းမွာ လူစံုေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္ .. ပိုက္ဆံမရွိတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းမို႕ အသိဥာဏ္ စိတ္ဓါတ္ ဆင္းရဲနိမ့္က်မယ္လို႕ ထင္ရင္ မွားပါမယ္ .. ဒီလိုပဲ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြခ်ည္းရွိလို႕ ဒီအသိုင္းအ၀ိုင္းဟာ အသိဥာဏ္ စိတ္ဓါတ္ အဆင့္အတန္းျမင့္မယ္လို႕ ေျပာလို႕မရျပန္ပါဘူး .. ေနရာတုိင္းမွာ အုတ္ေရာေရာ ေက်ာက္ေရာေရာေတြ အမ်ားၾကီးပါ .. အဓိက က ကိုယ္ေပါင္းသင္းရမယ့္သူရဲ႕ အက်င့္နဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကို အရင္သိထားသင့္ျပီး ကိုယ္က အလုိက္အထိုက္ေပါင္းသင္းတတ္မွသာ ရန္မမ်ားမွာ ျဖစ္တယ္လို႕ အဲဒီရံုးက သင္ၾကားေပးလုိက္ပါတယ္ ..

မိုးခါးအက်င့္ကလဲ လူတေယာက္နဲ႕ ေတြ႕ျပီဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္ထဲက ခံစားရသလို ဆက္ဆံမိလိုက္တာ မ်ားပါတယ္ .. မ်ားေသာအားျဖင့္ကေတာ့ စိတ္ရွင္းရွင္းနဲ႕ ေျပာဆိုဆက္ဆံႏုိင္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕တေလက်ေတာ့ ဘယ္လိုမွ စိတ္ထဲ မႏွစ္ျမိဳ႕တာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္ .. အလုပ္မ၀င္ခင္ကဆို ကိုယ္ ေအာ္ခ်င္ ေအာ္လုိက္တာမ်ိဳး မၾကည္တာကို မၾကည္သလို တုန္႕ျပန္တာမ်ိဳးလုပ္မိတတ္ပါတယ္ .. အလုပ္၀င္ျပီးေနာက္ပိုင္း ကင္းသြားတာမ်ိဳးမဟုတ္ေပမယ့္ နည္းေတာ့ နည္းသြားပါတယ္ .. တျဖည္းျဖည္း ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္လာတယ္ .. လူတုိင္းဟာ ကိုယ့္စိတ္အတုိင္း ဆက္ဆံလို႕မရေၾကာင္း ဟန္ေဆာင္သင့္တဲ့ေနရာ ဟန္ေဆာင္သင့္ေၾကာင္း နားလည္လာခဲ့ပါတယ္ ..

အစိုးရ ရံုးဆိုတာလဲ သိၾကတဲ့အတုိင္း အလုပ္က ေတာ္ေတာ္ပါးပါတယ္ .. စစခ်င္း ကိုယ့္အထက္ လူၾကီးက အန္တီၾကီးပါ .. အရမ္းေအးျပီး သေဘာလည္းေကာင္းပါတယ္ .. (သေဘာမေကာင္းတဲ့ ေျပာရရင္ စိတ္ပုပ္တယ္ ေျပာလို႕ရတဲ့ အန္တီေတြလည္း ေတြ႕ရပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ကိုယ္နဲ႕ တုိက္ရိုက္ မဆက္ဆံရေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး .. :D) အဲဒီရံုးမွာ ဘယ္လိုအလုပ္မ်ိဳး လုပ္ရလဲဆိုေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြကို ဆန္ေပးတယ္ ဆီေပးတယ္ဆို စာရင္းမွတ္ရတာမ်ိဳး .. အန္တီခုိင္းတဲ့ စာရင္းေလး နဲနဲပါးပါးလုပ္ျပီး မ်ားေသာအားျဖင့္ အေပၚထပ္ ေအာက္ထပ္ ေလွ်ာက္လည္ ေလွ်ာက္သြားျပီး ေလွ်ာက္စားေနတာေပါ့ .. ငယ္လည္းအငယ္ဆံုးဆိုေတာ့ ပစားေပးခံရေသးတယ္ .. မန္ေနဂ်ာ တူမဆိုျပီးလည္း ကိုယ့္ေရွ႕ဆို အေကာင္းခ်ည္းေပါ့ .. ေနာက္ကြယ္မွ အတင္းေျပာတာ တပိုင္း .. :D အဲဒီ မိုးခါးရဲ႕ အထက္လူၾကီး အန္တီက ဘယ္ေလာက္ေအးလဲဆို ဘယ္သူ႕ကို မဆို ခုိင္းတာေတာင္ ေခ်ာ့ျပီးခုိင္းတတ္တဲ့သူမ်ိဳးပါ .. မိုးခါး အေမအတိုင္းပဲ .. သမီးေလး ဒါေလးလုပ္ေပးေနာ္ ဆိုျပီးေတာ့ေပါ့ .. ျပီးက်ေတာ့ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္မွ ခိုင္းရတယ္ဆိုတာမ်ိဳး ပါေသးတယ္ .. တကယ္ဆို အထက္လူၾကီးပဲ ဒါလုပ္ဆို ရေပမယ့္ အဲဒီအန္တီက အဲလိုမဟုတ္ခဲ့ဘူး .. တသက္နဲ႕တကိုယ္ အထက္လူၾကီးဆိုးလို႕ဆိုျပီး စိတ္ညစ္ရတာ မရွိဘူးဘူး .. အဲဒီအလုပ္ကေတာ့ အေဒၚရဲ႕ ေက်းဇူးပါ .. အဲဒီအက္ဒမင္ဌာနမွာ ႏွစ္၀က္ေလာက္ ဆန္ေပးလုိက္ ဆားေပးလုိက္ ဆီေပးလုိက္ ျပီး ေရာင္းစားလုိက္ ျပီးေတာ့ တဖက္က အေ၀းသင္ က်ဴရွင္ေျပးတက္လုိက္နဲ႕ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ခဲ့ပါတယ္ .. လူေတြအေၾကာင္းလည္း သိတန္သေလာက္ သိျပီးေတာ့ေပါ့ .. း))

ေနာက္ေတာ့ အေဒၚေက်းဇူးနဲ႕ပဲ ကြန္ပ်ဴတာ တတ္လား တတ္ရင္ ကြန္ပ်ဴတာခန္းပို႕မယ္ဆိုျပီး ကြန္ပ်ဴတာခန္း ေရာက္ျပန္ပါတယ္ .. ေဖၾကီးေျပာဘူးသလို အသိပညာ အတတ္ပညာတခုကို ကိုယ္သိတယ္ တတ္တယ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ အလကား မျဖစ္ဘူးတဲ့ .. တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သက္ဆုိင္တဲ့အလုပ္တခုနဲ႕ မေတြ႕ရ မၾကံဳရ မလုပ္ရဘူးလို႕ ဘယ္သူမွ မေျပာႏိုင္ဘူးတဲ့ .. ဒီေတာ့ ကိုယ္ ဘာရႏုိင္လဲ ကိုယ္ရႏုိင္သေလာက္ကို ယူထားရမယ္တဲ့ .. ခုလည္း ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းေလးတက္ထားတဲ့ ေက်းဇူး အစ္မေတြ ဆုိင္မွာ သြားရင္း ရႈပ္ရင္း ျမန္မာစာလည္း ရိုက္တတ္ ရိုက္ဖူးတဲ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ပိုျပီး သက္သာတဲ့ အလုပ္မ်ိဳး ေနရာမ်ိဳး ထပ္ေရာက္ခဲ့တယ္လို႕ ဆိုႏုိင္မယ္ ထင္ပါတယ္ ..

ဘယ္လိုေနရာ ေရာက္ေရာက္ ျပႆနာဆိုတာ ရွာရင္ ေတြ႕တာပါပဲ .. ကိုယ္ မရွာလည္း ကိုယ့္ကို လာရွာျပန္ပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ ဒါက ျပႆနာမဟုတ္ပါလားလို႕ လက္ခံလုိက္ရင္ ကိုယ့္ဘက္မွာ ျပႆနာ မရွိေတာ့ပါဘူး ..

မိုးခါးမ်က္စိေရွ႕က ရံုးအလုပ္မွာ လူေတြက စကားေတြရႈပ္ၾကတယ္ .. အမ်ိဳးသမီးေတြ မ်ားတဲ့အတြက္ ျပီးေတာ့ ေနာက္တခုက အလုပ္ေတြ မ်ားမေနတဲ့အတြက္ စကားေတြပိုေျပာၾကျပီး စကားေတြ ရႈပ္ၾကတယ္ .. ျပႆနာေတြေရာ အစံုေပါ့ .. တခ်ိဳ႕က ေငြေရးေၾကးေရး တခ်ိဳ႕က လူမႈေရး စီးပြားေရး လူငယ္ေတြက်ေတာ့ အခ်စ္ေရးေပါ့ .. ေတာ္ေတာ္စံုပါတယ္ .. ျပႆနာကို လက္ခံထားတဲ့လူေတြ အတြက္ေတာ့ ျပသနာေတြ ပံုလို႕ေပါ့ .. အေရးမပါတာေတြလည္း ျပႆနာေတြ တက္လို႕ .. ခ်ိတ္ ခ်ိတ္ခ်င္း ဆိုေတာ့လည္း ခ်ိတ္ၾကျပန္ေရာ ..

ေနရာတုိင္းမွာ လူဆိုး လူေကာင္း တြဲေနပါတယ္ .. တခ်ိဳ႕ မသိမသာ တခ်ိဳ႕ သိသိသာသာ .. သူ ဘယ္လိုလူျဖစ္ေန ျဖစ္ေန ကိုယ္နဲ႕ အဆင္ေျပေနဖို႕က ကိုယ့္အလုပ္ပါ .. ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္တတ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိလည္း ရလာျပန္ပါတယ္ .. အားလံုးနဲ႕ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ေနဖို႕ ၾကိဳးစားရင္းနဲ႕ တခါတေလလည္း စိတ္တို ေဒါသထြက္ ျပီးက်ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ပါလားဆိုတဲ့ အသိ၀င္လာဖို႕ ၾကိဳးစားရျပန္ပါတယ္ ..

လူတုိင္း အရာအားလံုး ျပည့္စံု ဖူလံုေနဖို႕ ခက္ခဲပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ လူေတြၾကားထဲမွာ ေနတတ္ေအာင္ သင္ေပးလုိက္တာက ေရွ႕က ေနျပတဲ့ အေဒၚပါ .. အေဒၚက အပ်ိဳၾကီးဆိုေပမယ့္ ဇီဇာေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႕ လက္ေပါက္ကတ္တဲ့ အေဒၚမ်ိဳး မဟုတ္ခဲ့ဘူး .. စံျပအေနနဲ႕ မိုးခါးေရွ႕မွာ ရွိေနခဲ့တယ္ .. ဒါေၾကာင့္လည္း ရံုးအလုပ္နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ၀န္းက်င္မွာ ေနတတ္လာရင္း လူေတြကိုလည္း ျမင္တတ္လာသလို ျပႆနာကိုလည္း ေရွာင္တတ္လာခဲ့ပါတယ္ .. အဲဒီအတြက္ မိုးခါး အေဒၚကို အရမ္းေက်းဇူးတင္မိပါတယ္ ..

အေတြ႕အၾကံဳဆိုျပီး ေျပာျပခ်င္ေနေတာ့ ေနာက္ဆက္တြဲ အလုပ္ေတြကိုလည္း မ်က္စိေနာက္ေအာင္ ဖတ္ရပါဦးမယ္လို႕ ၾကိဳတင္ အသိေပးရင္း .. ခုလို မရွိမယ့္ ရွိမယ့္ အေတြ႕အၾကံဳေလးကို သည္းခံဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ .. း))

ႏွစ္သက္မယ္ထင္မိတာေလးေတြ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...